Слово Твое - светильник ноге моей и свет стезе моей

Библия на финно-угорских языках



Библия

Выбрать язык

Книги Нового Завета

предыдущая главаследующая главас русским текстом

APOSTOLI PUAVILAN KIRJANI JEVREILÖILLÄ

Глава 10

Vanhan Šopimukšen uhrit ta Hristossan uhri

1Vanhan Šopimukšen aikani Sakona on vain kuvahaini tulovašta, paremmašta hyväštä, ei iče še hyvä. Vaikka Sakonan mukasie uhrija uhratah vuosi vuuvven peräštä, Sakona konšana ei voi luatie Jumalan mielen mukasiksi niitä, ket tullah Hänen eteh.2Muiteinhan uhrien tuomini ois lopetettu. Kun ne, ket tullah Jumalan eteh, ois jo kerran puhissuttu riähistä, hyö ei enämpi tunnettais mitänä riähkyä omaššahenkeššäh.3Kuitenki vuosi vuuvven peräštä uhrit muissutetah ihmisillä hiän riähistä.4On niätšen mahotointa, jotta häkkien ta pukkien veri ottais pois riähät.

5Šentäh Hristossa šanou muailmah tullešša Jumalalla:

– Uhrija ta lahjoja Šie et tahton,
a Šie annoit Miula runkon.
6Polttouhrit ta uhrit riähistä ei Šilma miellytetty.
7Šilloin Mie šanoin: Kačo, Mie tulen
täyttämäh Šiun tahtuo, Jumala,
niin kuin Miušta on kirjakiäröh kirjutettu.

8Enšin Hristossa šanou: «Uhrija ta lahjoja, polttouhrija ta uhrija riähistä Šie et tahton, ne ei Šilma miellytetty», vaikka Sakona käšköy näitä uhrija tuuvva.9No šiitä Hiän lisäsi: «Kačo, Mie tulen täyttämäh Šiun tahtuo, Jumala». Näin Hiän kumuou nuo käšyt, jotta ašettua niijen tilalla Jumalan tahto.10Hänen tahon mukasešti miät on puhissettu riähistä kerrallisella uhrilla, kun Iisussa Hristossa anto uhriksi oman Runkon.

11Jokahini pappi šeisou joka päivä sluušimašša Jumalalla ta uhruau kerta kerran peräštä šamanmoiset uhrit, kumpaset konšana ei voija piäštyä riähistä.12A Hristossa uhrasi riähistä yhen ainuon uhrin, oman henken, ta šen jälkeh ašettu ilmasekši ijäkši istumah Jumalan oikiella puolella.13Šielä Hiän vuottau, kuni Hänen viholliset kuatah Hänen jalkojen alla.14Hiän kun yhellä ainuolla uhrilla luati ikusešti täyvellisekši ne, ketä puhissetah riähistä.

15Pyhä Henki niise tovistau meilä täštä. Enšin näin:16

– Mie luajin hiän kera, šanou Hospoti,
tulovina aikoina tämmösen šopimukšen:
Mie ašetan miun omat sakonat heijän šytämeh,
kirjutan ne heijän šiämeh.
17Ta vielä lisyäy:

– Heijän riähkijä ta pahoja ruatoja
Mie enämpi konšana en muissa.

18A missä riähät on prostittu, šielä enämpi ei tarviče uhrata riähän takie.

Käykyä uškojakunnan sluušpoissa

19Vellet, myö voimma nyt varajamatta männä kaikistapyhimpäh, šentäh kun Iisussa Hristossa uhrasi oman Veren. Näin Hiän avasi meilä uuvven, elämäh viejän tien,20kumpani mänöy saviessan, Hänen Runkon, kautti.21Hiän on miän šuuri Ylipappi, Hänen hoitoh on annettu Jumalan koko talo.22Aštukka myö šentäh Jumalan eteh puhtahin šytämin ta Häneh täyšin luottuan, omahenki puhtahakši vihmutettuna kaikešta riähäštä ta runko puhtahalla vejellä peštynä.23Myö šanomma, jotta myö piemmä toivon Jumalah. Pisykkä horjumatta täššä toivošša, šentäh kun Jumalan lupaukšeh voit uškuo.24Pitäkkä myö huolta toini toisešta ta rohkistakka toini toista tykkyämiseh ta hyvih ruatoloih.

25Myö emmä šua jättyä uškojakunnan yhtehisie sluušpoja, niin kuin eryähillä on tapana, vain miän pitäy rohkistua toini toista, šitä enämmän mitä lähempänä niättä Hospotin päivän olovan.26Niätšen kun myö tahallah männemmä riähkäh vielä šenki jälkeh, konša jo šaima tositiijon, niin ei ole enämpi uhrie, mi piäštäis miät noista riähistä.27Ei jiä muuta kun kauhie suutun vuottamini ta polttava tuli, mi nielöy Jumalua vaštah nouššehet.

28Kun ken nouššou Moissein Sakonua vaštah ta löytynöy kakši tahi kolme tämän tovistajua, niin še ihmini suutitah šaleimatta kuolomah.29Tuumaikua, mitein äijyä ankarammin pitäy kurittua šitä, ken tallou Jumalan Poikua, häpyäy armon Henkie eikä pie pyhänä Uuvven Šopimukšen Vertä, kumpasella hänet iččeh on pyhitetty!30Myöhän tunnemma Hänet, ken šanou:

– Miun on košto, Mie tašuan, šanou Hospoti.
Ta vieläi lisyäy:

– Hospoti rupieu suutimah omua rahvašta.
31On kauhieta joutuo elävän Jumalan käsih.

32Muistakkua, mimmoista oli ennein, šilloin konša työ vašta piäsijä valoh. Työ keštijä šilloin šuuret käršimykšet ta pisyjä lujina.33Yksie teistä nakrettih ta piinattih kaččelijien huviksi, toiset autettih niitä, kellä lankesi tuommoni kova oša.34Työ käršijä yheššä miun kera, konša olin rauvoissa. Työ että pannun vaštah, konša tiän hyvyset otettih teiltä, ka olija iloset, šentäh kun tiesijä, jotta taivahašša teilä on paremmat hyvyset. Niitä teiltä ei voi viijä.

35Šentäh elkyä heittäkkyä pois rohkevutta, työ šuatta šiitä šuuren palkan.36Tiän pitäy keštyä, jotta voisija täyttyä Jumalan tahon ta niin šaisija omakšena šen, min Hiän lupasi.37Onhan Pyhissä Kirjutukšissa šanottu näin:

– Vähäsen aikua vielä, hyvin vähäsen,
ta tulou Še, ken on tulošša,
38eikä Hiän viivyttele.
Ken ruatau Miun tahon mukah ta uškou Miuh,
še šuau elyä.
A ken luopuu ušošta,
še ei ole Miula mieleh.
39Myö emmä ole niitä, ket luovutah ušošta ta hävitäh, vain olemma niitä, ket ušotah ta pelaššetah iččeh.


предыдущая глава Глава 10 следующая глава