Выбрать язык
Книги Ветхого Завета
Книги Нового Завета
без русского текстаКУГЫЖАНЫШ-ВЛАКЫН КОКЫМШО КНИГАШТ | ВТОРАЯ КНИГА ЦАРСТВ |
21 Глава | Глава 21 |
| 1 Давид кугыжаланыме годым кум ий почела шужымаш лийын. Тидын шотышто Давид Господь деч йодын. Господь тудлан вашештен: «Тиде Сауллан да тудын вӱрым йоктарыше тукымжылан кӧра лийын, тудо Гаваонышто илыше-влакым пуштын». | 1Был голод на земле во дни Давида три года, год за годом. И вопросил Давид Господа. И сказал Господь: это ради Саула и кровожадного дома его, за то, что он умертвил Гаваонитян. |
| 2 Тунам кугыжа Гаваонышто илыше-шамычым ӱжын да нунын дене кутырен. Нуно Израиль калык гыч огыл, а аморрей калык деч кодшыжо лийыныт. Израильтян-влак нунын дене товатмут дене пеҥгыдемдыме келшымаш ойпидышым ыштеныт, но Израиль ден Иуда верч чот шогышо Саул нуным пытарынеже улмаш. | 2Тогда царь призвал Гаваонитян и говорил с ними. Гаваонитяне были не из сынов Израилевых, но из остатков Аморреев; Израильтяне же дали им клятву, но Саул хотел истребить их по ревности своей о потомках Израиля и Иуды. |
| 3 Давид Гаваонышто илыше-влак деч йодын: «Мом мылам тыланда ышташ? Господьын калыкше дек поро лийза манын, кумылдам мо дене савыраш?» | 3И сказал Давид Гаваонитянам: что мне сделать для вас, и чем примирить вас, чтобы вы благословили наследие Господне? |
| 4 Нуно тудлан вашештеныт: «Саул деч але тудын тукымжо деч мыланна шӧртнят, шият огеш кӱл. А Израильыште иктаж-кӧм казнитлаш мемнан кертыжна уке». Давид каласен: «Мом йодыда, мый тыланда чыла ыштем». | 4И сказали ему Гаваонитяне: не нужно нам ни серебра, ни золота от Саула, или от дома его, и не нужно нам, чтоб умертвили кого в Израиле. Он сказал: чего же вы хотите? я сделаю для вас. |
| 5 Нуно кугыжалан вашештеныт: «Мемнам Израильын чыла кундемыштыже пушташ да пытараш шонышо еҥын | 5И сказали они царю: того человека, который губил нас и хотел истребить нас, чтобы не было нас ни в одном из пределов Израилевых, -- |
| 6 тукымжо гыч шым еҥым пу. Ме нуным Гиваште, Господьын ойырен налме Саулын олаштыже, Господь ончылан [кечан вереш] шуралтен сакалена». Кугыжа каласен: «Мый нуным тыланда пуэм». | 6из его потомков выдай нам семь человек, и мы повесим их пред Господом в Гиве Саула, избранного Господом. И сказал царь: я выдам. |
| 7 Но Мемфивосфейым, Саул эрге Ионафанын эргыжым, Давид кугыжа Господь лӱм дене пуымо товатмутлан кӧра чаманен коден. Тиде товатмутым нуно Саул эрге Ионафан дене икте-весыштлан пуэныт улмаш. | 7Но пощадил царь Мемфивосфея, сына Ионафана, сына Саулова, ради клятвы именем Господним, которая была между ними, между Давидом и Ионафаном, сыном Сауловым. |
| 8 Кугыжа Айан Рицпа ӱдыржын Сауллан ыштыме кок эргыжым, Армони ден Мемфивосфейым, да Саул ӱдыр Мелхолан Адриэллан, Мехола гыч Верзеллийын эргыжлан, ыштыме вич эргыжым налын | 8И взял царь двух сыновей Рицпы, дочери Айя, которая родила Саулу Армона и Мемфивосфея, и пять сыновей Мелхолы, дочери Сауловой, которых она родила Адриэлу, сыну Верзеллия из Мехолы, |
| 9 да Гаваонышто илыше-влакын кидышкышт пуэн. Нунышт нине еҥым курыкышто Господь ончылан [кечан вереш] шуралтен сакеныт. Нуно шымытынат пырля коленыт, нуным тӱредме жапын икымше кечылаштыже, шожым тӱредаш тӱҥалме годым, пуштыныт. | 9и отдал их в руки Гаваонитян, и они повесили их на горе пред Господом. И погибли все семь вместе; они умерщвлены в первые дни жатвы, в начале жатвы ячменя. |
| 10 Тунам Рицпа, Айан ӱдыржӧ, чоштыра вургемым налын да шкаланже саде курыкеш шарен, тушто тӱредаш тӱҥалме жап гыч кап-влак ӱмбаке кава гыч йӱр йӱраш тӱҥалме пагыт марте шинчен. Тудо кап-влак деч кечывалым кавасе кайыкым, а йӱдым янлыкым поктен шоген. | 10Тогда Рицпа, дочь Айя, взяла вретище и разостлала его себе на той горе и сидела от начала жатвы до того времени, пока не полились на них воды Божии с неба, и не допускала касаться их птицам небесным днем и зверям полевым ночью. |
| 11 Рицпан, Айан ӱдыржын, Саулын кулватыжын, мом ыштымыж нерген Давидлан каласеныт. [Колышо кап-влак шӱйыныт. Нуным кугу капан еҥ-влак тукым гыч улшо Дан, Иоа эрге, налын.] | 11И донесли Давиду, что сделала Рицпа, дочь Айя, наложница Саула. |
| 12 Давид каен да Саул ден тудын Ионафан эргыжын лулегыштым Галаадысе Иавис олаште илыше-влак деч налын. Гелвуйышто Саулым пуштмеке, филистим-шамыч Саул ден Ионафанын капыштым Беф-Сан оласе погын верыште сакалтеныт, а Иависыште илыше-влак нунын капыштым шолып налыныт улмаш. | 12И пошел Давид и взял кости Саула и кости Ионафана, сына его, у жителей Иависа Галаадского, которые тайно взяли их с площади Беф-Сана, где они были повешены Филистимлянами, когда убили Филистимляне Саула на Гелвуе. |
| 13 Давид тушечын Саул ден Ионафан эргыжын лулегыштым конден. Тыгак [кечан вереш] шуралтен сакыме-шамычын лулегыштымат погеныт. | 13И перенес он оттуда кости Саула и кости Ионафана, сына его; и собрали кости повешенных. |
| 14 Саул ден Ионафан эргыжын лулегыштым, [тыгак кечан вереш сакалтыме-влакын лулегыштым] Вениамин мландысе Целаш, Саулын Кис ачажын шӱгарешыже тоеныт. Чылажымат кугыжан кӱштымыж семын ыштеныт. Тидын деч вара Юмо кумалмыштым колын да Израиль деке поро кумылан лийын. | 14И похоронили кости Саула и Ионафана, сына его, в земле Вениаминовой, в Цела, во гробе Киса, отца его. И сделали всё, что повелел царь, и умилостивился Бог над страною после того. |
| 15 Филистим-влак ден Израиль коклаште сар угыч тӱҥалын. Давид шке еҥже-шамыч дене филистим-влак ваштареш кредалын, тудын вийже пытен. | 15И открылась снова война между Филистимлянами и Израильтянами. И вышел Давид и слуги его с ним, и воевали с Филистимлянами; и Давид утомился. |
| 16 Тунам рефаим калык гыч Иесвий, кудыжын кумшӱдӧ сикль нелытан той умдыжо да у кердыже лийын, Давидым пуштнеже улмаш. | 16Тогда Иесвий, один из потомков Рефаимов, у которого копье было весом в триста сиклей меди и который опоясан был новым мечом, хотел поразить Давида. |
| 17 Но кугыжалан полшаш Авесса, Саруян эргыже, толын [да тудым утарен]. Авесса филистим ӱмбаке кержалтын да тудым пуштын. Тунам Давидын еҥже-влак тыге товатленыт: «Тетла тый мемнан дене пырля сарыш от лек, уке гын Израильын лампыже йӧрен кертеш!» | 17Но ему помог Авесса, сын Саруин, и поразил Филистимлянина и умертвил его. Тогда люди Давидовы поклялись, говоря: не выйдешь ты больше с нами на войну, чтобы не угас светильник Израиля. |
| 18 Икмыняр жап гыч филистим-влак дене вес кредалмаш Гобышто лийын. Тунам Хуша гыч Совохай рефаим Сафутым пуштын. | 18Потом была снова война с Филистимлянами в Гобе; тогда Совохай Хушатянин убил Сафута, одного из потомков Рефаимов. |
| 19 Гобышто эше вес кредалмаш лийын. Тунам Елханан, Вифлеем гыч Ягаре-Оргимын эргыже, Геф гыч Голиафым пуштын. Тудыжын умдо вурдыжо куымо станын навуйжо гай лийын. | 19Было и другое сражение в Гобе; тогда убил Елханан, сын Ягаре-Оргима Вифлеемского, Голиафа Гефянина, у которого древко копья было, как навой у ткачей. |
| 20 Эше ик кредалмаш Гефыште лийын. Тушто рефаим калык гычак кугу капан ик айдеме улмаш, тудын кид-йолыштыжо куд парня дене лийын – чылаже коло ныл парня. | 20Было еще сражение в Гефе; и был там один человек рослый, имевший по шести пальцев на руках и на ногах, всего двадцать четыре, также из потомков Рефаимов, |
| 21 Тиде еҥ израильтян-влакым шӱктарен ойлен. Тудым Ионафан, Давидын Самай изажын эргыже, пуштын. | 21и он поносил Израильтян; но его убил Ионафан, сын Сафая, брата Давидова. |
| 22 Нине ныл еҥ Геф гычын, рефаим калык гыч, лийыныт. Нуно Давид ден тудын еҥже-влакын кидышт деч коленыт. | 22Эти четыре были из рода Рефаимов в Гефе, и они пали от руки Давида и слуг его. |
Глава 21