Слово Твое - светильник ноге моей и свет стезе моей

Библия на финно-угорских языках



Библия

Выбрать язык

Книги Нового Завета

предыдущая главаследующая главас русским текстом

JIÄVINDÜ IIVANALE

Глава 6

Vuonu avuau kuuzi pečattii

1Minä näin, kui Vuonu avai enzimäzen seiččemes pečatis, i kuulin, kui üksi n'elläs eläväs sanoi iänel, kudai oli gu jürü: «Tule!»2Minä kačahtimmos: sie oli valgei hebo. Hevon selläs istujal oli jouhiorožu. Hänele annettih venku, i voittajannu häi lähti kohti uuzii voittoloi.

3Konzu Vuonu avai toizen pečatin, minä kuulin, kui toine elävü sanoi: «Tule!»4Tuli toine hebo - tuliruskei. Sen selläs istujale oli annettu valdu ottua rauhus mual, anna rahvas tapettas toine tostu. Hänele annettih suuri miekku.

5Konzu Vuonu avai kolmanden pečatin, minä kuulin, kui kolmas elävü sanoi: «Tule!» Kačahtimmos: sie oli mustu hebo. Sen selläs istujal käis oldih viesat.6Minä kuulin iänen, kudai lähti buitegu niilöin n'ellän elävän keskes: «Dinuaral koiniks-miärü nižuu libo kolme koiniks-miäriä ozrua.*a No älä koske pühävoiloi da viinoi.»

7Konzu Vuonu avai n'elländen pečatin, minä kuulin, kui n'elläs elävü sanoi: «Tule!»8Kačahtimmos: sie oli hallanharmai hebo. Sen selläs istujan nimi oli Surmu, sille peräh tuli Tuonilmaine. Heile oli annettu valdu muan n'elländesvuitin piäl - tappua miekal, n'älläl, Jumalan ruvel, jättiä meččüzvierilöin künzih.

9Konzu Vuonu avai viijenden pečatin, minä näin altarin al niilöin henget, kudamii tapettih Jumalan sanan täh da heijän tovestuksen täh.10Hüö kirruttih korgiel iänel: «Pühä da tozi Haldivoiččii! Hätkigo vie vuottua Sinun suuduo da sidä, gu Sinä tazuat mual niilöile, kudamat meidü tapettih?»11Sit jogahizele heis annettih valgei soba da käskiettih vuottua vie kodvaine, kuni ei täütü Jumalan palvojien, heijän uskovellien, lugu, niilöin, kudamii tapetah heijän jütüi.

12Minä näin, kui Vuonu avai kuvvenden pečatin, i rodih suuri muansärizendü; päiväine rodih mustu gu tuskusoba, da kai kuudamaine rodih ruskei gu veri.13Tiähtet pakuttih taivahaspäi muale, kui pakutah puus ruohkat smokvat, konzu suuri tuuli puistattau puuloi.14Taivas hävii, kiäriihes kui torvikniigu, i kai mäit da suaret liikuttih sijois.15Muan suarit, ülimistö da torapiälliköt, bohatat da vägevät miehet da kaikin muut, orjat dai vällät, peitüttih kallivokololoih da orgoloih mägilöin keskel,16i siepäi kirruttih mägilöile da kallivoloile: «Kuavukkua meile piäle, peitäkkiä meidü prestolal istujan silmis da Vuonan vihas!17Heijän vihan suuri päivü on tulluh. Ken voibi kestiä sen?»


*a 6:6 Dinuaru oli päivän ruavon palku. Koiniks-miärü oli nenga üksi litru.

предыдущая глава Глава 6 следующая глава