Выбрать язык
Книги Ветхого Завета
Книги Нового Завета
без русского текстаAPOSTOLI PUAVILAN TOINI KIRJANI KORINFILAISILLA | ВТОРОЕ ПОСЛАНИЕ К КОРИНФЯНАМ |
Глава 7 | Глава 7 |
| 1Armahat vellet! Kun kerran olemma šuanun tämmöset lupaukšet, niin miän pitäy puhistautuo kaikešta, mi pakanoittau runkon ta henken. Jumalua varaten miän pitäy pyhittyä oma elämä kokonah Hänellä. | 1Итак, возлюбленные, имея такие обетования, очистим себя от всякой скверны плоти и духа, совершая святыню в страхе Божием. |
| 2Antakkua meilä šijua tiän šytämeššä! Myö emmä ole ruatan kellänä viäryttä, emmä ole tuonun kellänä vahinkuo emmäkä elän nikenen varoilla. | 2Вместите нас. Мы никого не обидели, никому не повредили, ни от кого не искали корысти. |
| 3Tätä en šano teitä suutiekšeni. Miehän jo aikasempah šanoin, jotta teilä on šija miän šytämeššä, niin jotta tahomma tiän kera elyä ta tiän kera kuolla. | 3Не в осуждение говорю; ибо я прежде сказал, что вы в сердцах наших, так чтобы вместе и умереть и жить. |
| 4Teilä voin paissa aivan šuorah, ta on äijän, mistä voin teitä kehuo. Olen šuanun ylen äijän rohkissušta, ta kaiken ahissukšen kešeššä olen hirvien iloni. | 4Я много надеюсь на вас, много хвалюсь вами; я исполнен утешением, преизобилую радостью, при всей скорби нашей. |
| 5Makedonijah tultuo emmä šuanun ni vähäistä rauhua. Oli kaikenmoista ahissušta, ympärillä riitoja, šiämeššä varajamista. | 5Ибо, когда пришли мы в Македонию, плоть наша не имела никакого покоя, но мы были стеснены отовсюду: отвне--нападения, внутри--страхи. |
| 6Ka Jumala, kumpani rohkistau allapäin olijie, nošti miän mieltä Tiitan tulolla. | 6Но Бог, утешающий смиренных, утешил нас прибытием Тита, |
| 7Hänen tulon lisäkši miän mieltä nošti še, jotta työ olija rohkistan häntä. Hiän pakasi, mitein työ ikävöičettä milma, mitein nyt oletta murehissa ta mitein palavašti puolissatta milma. Še ihaššutti milma vielä enämmän. | 7и не только прибытием его, но и утешением, которым он утешался о вас, пересказывая нам о вашем усердии, о вашем плаче, о вашей ревности по мне, так что я еще более обрадовался. |
| 8Vaikka miun kirjani šatatti teitä, en ole šiitä pahoillani. A kun lienenki ollun pahoillani, konša nävin mitein še šatatti tiän mieltä vähäkši aikua, | 8Посему, если я опечалил вас посланием, не жалею, хотя и пожалел было; ибо вижу, что послание то опечалило вас, впрочем на время. |
| 9niin nyt olen iloni. No en ole iloni šentäh, kun tiän mieli pahottu, vain šentäh, kun še mielipaha šai tiät muuttamah mieltä. Tiän mielipaha oli Jumalan mielen mukani, šentäh miän kirjasešta ei ollun teilä mitänä vahinkuo. | 9Теперь я радуюсь не потому, что вы опечалились, но что вы опечалились к покаянию; ибо опечалились ради Бога, так что нисколько не понесли от нас вреда. |
| 10Niätšen Jumalan mielen mukaini mielipaha šuau ihmisen kiäntymäh riähistäh Häneh päin, ta niin še tuou pelaššukšen, eikä šiitä mielipahašta tarviče olla pahoillah. A muallini mielipaha tuou kuoloman. | 10Ибо печаль ради Бога производит неизменное покаяние ко спасению, а печаль мирская производит смерть. |
| 11Niättähän iče, mitä kaikkie tuo Jumalan mielen mukaini mielipaha on šuanun teissä aikah. Še šai tiät staraimah, puolistautumah, šiäntymäh ta varajamah, ikävöimäh meitä ta innoštumah. Še noššatti teissä himon kurittua šitä mieštä, kumpani eli šiivottomašti. Kaikin puolin työ oletta näyttän, jotta täššä as's'ašša oletta vijattomie. | 11Ибо то самое, что вы опечалились ради Бога, смотрите, какое произвело в вас усердие, какие извинения, какое негодование на виновного, какой страх, какое желание, какую ревность, какое взыскание! По всему вы показали себя чистыми в этом деле. |
| 12Mie en kirjuttan tuota kirjaista teilä šen šiivottomašti elänyön takie tahi häneštä käršinyön takie. Kirjutin šen šentäh, jotta teilä ičellänä Jumalan ieššä kävis šelväkši, mitein palavašti myö olemma tiän puolella. | 12Итак, если я писал к вам, то не ради оскорбителя и не ради оскорбленного, но чтобы вам открылось попечение наше о вас пред Богом. |
| 13Kaikki tämä nošti miän mieltä.Ka vielä enämmän miän mieltä nošti Tiitan ilo šiitä, jotta työ rauhottija hänen henken. | 13Посему мы утешились утешением вашим; а еще более обрадованы мы радостью Тита, что вы все успокоили дух его. |
| 14Mie en joutun häpiemäh šitä, jotta olin kehun teitä hänellä. Niin kuin kaikki, mistä pakasin teilä, on totta, šamoin on totta šeki, mistä kehuin teitä Tiitalla. | 14Итак я не остался в стыде, если чем-либо о вас похвалился перед ним, но как вам мы говорили все истину, так и перед Титом похвала наша оказалась истинною; |
| 15Hänen šytän lämpenöy, konša hiän muistelou, mitein kuulijaisie työ kaikin olija ta mitein arašti ta arvokkahašti ottija hänet vaštah. | 15и сердце его весьма расположено к вам, при воспоминании о послушании всех вас, как вы приняли его со страхом и трепетом. |
| 16Olen iloni šiitä, jotta voin kaikešša uškuo teih. | 16Итак радуюсь, что во всем могу положиться на вас. |
Глава 7