Слово Твое - светильник ноге моей и свет стезе моей

Библия на финно-угорских языках



Библия

Выбрать язык

Книги Ветхого Завета

Книги Нового Завета

предыдущая главаследующая главабез русского текста

APOSTOLI PUAVILAN KIRJANI RIIMALAISILLA

ПОСЛАНИЕ К РИМЛЯНАМ

Глава 9

Глава 9

1Šanon teilä Hristossan nimeššä, jotta pakajan totta. Miun omahenki tovistau yheššä Pyhän Henken kera, jotta en valehtele.1Истину говорю во Христе, не лгу, свидетельствует мне совесть моя в Духе Святом,
2Miula on šiämeššä šuuri apie ta loppumatoin tuška.2что великая для меня печаль и непрестанное мучение сердцу моему:
3Tahtosin parempi iče olla kirottu ta erotettu Hristossašta, kun še vain auttais miun vellijä, miun omua rahvašta.3я желал бы сам быть отлученным от Христа за братьев моих, родных мне по плоти,
4Hyö ollah israelilaisie, kumpaset Jumala otti omiksi lapšiksi ta anto heilä jumalallisen valon. Heijän kera Hiän luati šopimukšet, heilä Hiän anto Sakonan, jumalansluušpan ta lupaukšet.4то есть Израильтян, которым принадлежат усыновление и слава, и заветы, и законоположение, и богослужение, и обетования;
5Heijän ollah kantatuatot. Heistä Hristossa on lähtösin ihmisenä, Hiän, ken on kaikkie ylempänä, ilmasen ijän kiitetty Jumala. Amin!5их и отцы, и от них Христос по плоти, сущий над всем Бог, благословенный во веки, аминь.
6Tämä ei tarkota šitä, jotta Jumalan šana ois männyn tyhjäh. Niätšen ei kaikki israelilaiset kuuluta tosi Israelih,6Но не то, чтобы слово Божие не сбылось: ибо не все те Израильтяне, которые от Израиля;
7eikä kaikki Aprahamin jälkiläiset olla oikeita Aprahamin lapšie. Šanohan Jumala Aprahamilla: «Vain Issakan jälkiläisie šanotah šiun lapšiksi».7и не все дети Авраама, которые от семени его, но сказано: в Исааке наречется тебе семя.
8Tämä merkiččöy šitä, jotta ei kaikki Aprahamin jälkiläiset olla Jumalan lapšie, vain šemmoset jälkiläiset, kumpaset on šynnytty Jumalan lupaukšen voimašta.8То есть не плотские дети суть дети Божии, но дети обетования признаются за семя.
9Ta še lupauš oli tämmöni: «Enši vuotena šamah aikah tulen šiun luo, ta šilloin šiun naisella Sarralla on poika».9А слово обетования таково: в это же время приду, и у Сарры будет сын.
10Eikä täššä ole vielä kaikki. Revekka šai kakši poikua yheštä mieheštä, miän kantatuatošta Issakašta.10И не одно это; но так было и с Ревеккою, когда она зачала в одно время двух сыновей от Исаака, отца нашего.
11Ибо, когда они еще не родились и не сделали ничего доброго или худого (дабы изволение Божие в избрании происходило
11-12Jo ennein kuin pojat oli šynnytty, ennein kuin hyö oli ruattu mitänih hyvyä tahi pahua, Jumala šano Revekalla: «Vanhempi poika paššuau nuorempua». Näin Jumala omašta tahoštah valičči nuoremman, kumpasen oli kuččun. Valinta ei riipu ihmisen ruatoloista, vain valiččijan tahošta.12не от дел, но от Призывающего), сказано было ей: больший будет в порабощении у меньшего,
13Šanouhan Jumala Pyhissä Kirjutukšissa Revekan pojista: «Juakkuo Mie tykkäsin, a Isavua vihasin».13как и написано: Иакова Я возлюбил, а Исава возненавидел.
14Mitä myö täh šanomma? Onko Jumala viärämielini? Ei šuinki.14Что же скажем? Неужели неправда у Бога? Никак.
15Moisseilla Hiän šano: «Mie armahan, ketä tahon, ta ketä tahon šaleija, šitä šaleičen».15Ибо Он говорит Моисею: кого миловать, помилую; кого жалеть, пожалею.
16Niämmä, jotta kaikki rippuu Jumalašta, kumpani armahtau, eikä šiitä, mitä ihmini tahtou tahi mahtau.16Итак помилование зависит не от желающего и не от подвизающегося, но от Бога милующего.
17Pyhissä Kirjutukšissa Jumala šanou faraonilla näin: «Mie šentäh noššin šiut čuariksi, jotta šiun kautti voisin näyttyä voimani ta jotta Miun nimeštä šaneltais koko muailmašša».17Ибо Писание говорит фараону: для того самого Я и поставил тебя, чтобы показать над тобою силу Мою и чтобы проповедано было имя Мое по всей земле.
18Niin jotta Jumala armahtau, ketä tahtou, ta koventau šytämen, keltä tahtou.
18Итак, кого хочет, милует; а кого хочет, ожесточает.
19Šie šuatat nyt kyšyö: «Mintäh Jumala šilloin moittiu ihmisie? Eihän kenkänä voi vaššuštua Hänen tahtuo.»19Ты скажешь мне: `за что же еще обвиняет? Ибо кто противостанет воле Его?'
20Kenpä šie olet, ihmisrukka, kiistämäh Jumalan kera? Šanouko šaviaštie omalla luatijalla: «Mintäh luajit miušta tämmösen?»20А ты кто, человек, что споришь с Богом? Изделие скажет ли сделавшему его: `зачем ты меня так сделал?'
21Eikö aštienluatijalla ole valtua luatie šamašta šavešta yksi aštie pruasniekkua vaššen, a toini arkena piettäväkši?21Не властен ли горшечник над глиною, чтобы из той же смеси сделать один сосуд для почетного употребления, а другой для низкого?
22Niin Jumalaki ruato, jotta näyttyä oma viha ta oma voima. Käršivällisešti Hiän kuitenki šieti vihan ašteita, mit on suutittu hävitettäviksi.22Что же, если Бог, желая показать гнев и явить могущество Свое, с великим долготерпением щадил сосуды гнева, готовые к погибели,
23Näin Hiän ruato, jotta vois näyttyä, mitein šuuren kunnivon antau niillä ašteilla, kumpasie Hiän armahtau ta kumpaset Hiän valmisti jumalallista valuo varoin.23дабы вместе явить богатство славы Своей над сосудами милосердия, которые Он приготовил к славе,
24Tämmösiksi armon-ašteiksi Jumala on kuččun miät, ollemmapa jevreilöitä tahi muih kanšoih kuulujie.24над нами, которых Он призвал не только из Иудеев, но и из язычников?
25Osijan kirjašša Hiän šanou ei-jevreilöistä näin:
– Mie šanon omakši kanšakšeni šitä kanšua,
mi ei ollun Miun,
ta armahakšeni šitä, ketä en armaštan.
25Как и у Осии говорит: не Мой народ назову Моим народом, и не возлюбленную--возлюбленною.
26Ta šiinä šamašša kohen, missä heilä šanottih:
«Työ että ole Miun kanša»,
heitä ruvetah šanomah elävän Jumalan lapšiksi.
26И на том месте, где сказано им: вы не Мой народ, там названы будут сынами Бога живаго.
27Ka Israelista Isaija karjahtau näin: «Vaikka Israelin rahvašta ois niin äijän kuin hiekkua meren rannalla, pelaštuu šiitä vain pieni jiännöš.27А Исаия провозглашает об Израиле: хотя бы сыны Израилевы были числом, как песок морской, только остаток спасется;
28Hospoti niät on oikiemielini, ta Hiän täyttäy oman šanan muan piällä ruttoh ta loppuh šuate. Hospotin šana on varma, Hiän täyttäy šen muan piällä.»28ибо дело оканчивает и скоро решит по правде, дело решительное совершит Господь на земле.
29Tätä šamua Isaija einušti, kun šano:
– Kun Hospoti Savaof ei ois šiäštän muutomie meistä,
myö oisima hävinnyn niin kuin Sodomi,
meilä ois käynyn kuin Gomorran eläjillä.
29И, как предсказал Исаия: если бы Господь Саваоф не оставил нам семени, то мы сделались бы, как Содом, и были бы подобны Гоморре.
30Mitä tämä merkiččöy? Ušon tähen Jumala hyväkšyy ei-jevreit, kumpaset ei staraitu kelvata Hänellä.30Что же скажем? Язычники, не искавшие праведности, получили праведность, праведность от веры.
31A Israeli, kumpani staraičči kelvata Jumalalla Sakonua täyttämällä, ei kelvannun.31А Израиль, искавший закона праведности, не достиг до закона праведности.
32Mintäh ei? Šentäh kun še ei uškon Hristossah, vain luotti omih ruatoloih. Israelilaiset kompaššuttih šiih kiveh,32Почему? потому что искали не в вере, а в делах закона. Ибо преткнулись о камень преткновения,
33kumpasešta on šanottu Pyhissä Kirjutukšissa:
– Mie pissytän Siijonih kiven,
kumpaseh hyö kompaššutah,
kallivon, kumpaseh hyö šattauvutah.
A ken Häneh uškou, še ei jouvu häpieh.
33как написано: вот, полагаю в Сионе камень преткновения и камень соблазна; но всякий, верующий в Него, не постыдится.


предыдущая глава Глава 9 следующая глава