Выбрать язык
Книги Ветхого Завета
Книги Нового Завета
APOSTOLI PUAVILAN KIRJANI RIIMALAISILLA | ПОСЛАНИЕ К РИМЛЯНАМ |
Глава 9 | Глава 9 |
| 1Šanon teilä Hristossan nimeššä, jotta pakajan totta. Miun omahenki tovistau yheššä Pyhän Henken kera, jotta en valehtele. | 1Истину говорю во Христе, не лгу, свидетельствует мне совесть моя в Духе Святом, |
| 2Miula on šiämeššä šuuri apie ta loppumatoin tuška. | 2что великая для меня печаль и непрестанное мучение сердцу моему: |
| 3Tahtosin parempi iče olla kirottu ta erotettu Hristossašta, kun še vain auttais miun vellijä, miun omua rahvašta. | 3я желал бы сам быть отлученным от Христа за братьев моих, родных мне по плоти, |
| 4Hyö ollah israelilaisie, kumpaset Jumala otti omiksi lapšiksi ta anto heilä jumalallisen valon. Heijän kera Hiän luati šopimukšet, heilä Hiän anto Sakonan, jumalansluušpan ta lupaukšet. | 4то есть Израильтян, которым принадлежат усыновление и слава, и заветы, и законоположение, и богослужение, и обетования; |
| 5Heijän ollah kantatuatot. Heistä Hristossa on lähtösin ihmisenä, Hiän, ken on kaikkie ylempänä, ilmasen ijän kiitetty Jumala. Amin! | 5их и отцы, и от них Христос по плоти, сущий над всем Бог, благословенный во веки, аминь. |
| 6Tämä ei tarkota šitä, jotta Jumalan šana ois männyn tyhjäh. Niätšen ei kaikki israelilaiset kuuluta tosi Israelih, | 6Но не то, чтобы слово Божие не сбылось: ибо не все те Израильтяне, которые от Израиля; |
| 7eikä kaikki Aprahamin jälkiläiset olla oikeita Aprahamin lapšie. Šanohan Jumala Aprahamilla: «Vain Issakan jälkiläisie šanotah šiun lapšiksi». | 7и не все дети Авраама, которые от семени его, но сказано: в Исааке наречется тебе семя. |
| 8Tämä merkiččöy šitä, jotta ei kaikki Aprahamin jälkiläiset olla Jumalan lapšie, vain šemmoset jälkiläiset, kumpaset on šynnytty Jumalan lupaukšen voimašta. | 8То есть не плотские дети суть дети Божии, но дети обетования признаются за семя. |
| 9Ta še lupauš oli tämmöni: «Enši vuotena šamah aikah tulen šiun luo, ta šilloin šiun naisella Sarralla on poika». | 9А слово обетования таково: в это же время приду, и у Сарры будет сын. |
| 10Eikä täššä ole vielä kaikki. Revekka šai kakši poikua yheštä mieheštä, miän kantatuatošta Issakašta. | 10И не одно это; но так было и с Ревеккою, когда она зачала в одно время двух сыновей от Исаака, отца нашего. |
| 11Ибо, когда они еще не родились и не сделали ничего доброго или худого (дабы изволение Божие в избрании происходило | |
| 11-12Jo ennein kuin pojat oli šynnytty, ennein kuin hyö oli ruattu mitänih hyvyä tahi pahua, Jumala šano Revekalla: «Vanhempi poika paššuau nuorempua». Näin Jumala omašta tahoštah valičči nuoremman, kumpasen oli kuččun. Valinta ei riipu ihmisen ruatoloista, vain valiččijan tahošta. | 12не от дел, но от Призывающего), сказано было ей: больший будет в порабощении у меньшего, |
| 13Šanouhan Jumala Pyhissä Kirjutukšissa Revekan pojista: «Juakkuo Mie tykkäsin, a Isavua vihasin». | 13как и написано: Иакова Я возлюбил, а Исава возненавидел. |
| 14Mitä myö täh šanomma? Onko Jumala viärämielini? Ei šuinki. | 14Что же скажем? Неужели неправда у Бога? Никак. |
| 15Moisseilla Hiän šano: «Mie armahan, ketä tahon, ta ketä tahon šaleija, šitä šaleičen». | 15Ибо Он говорит Моисею: кого миловать, помилую; кого жалеть, пожалею. |
| 16Niämmä, jotta kaikki rippuu Jumalašta, kumpani armahtau, eikä šiitä, mitä ihmini tahtou tahi mahtau. | 16Итак помилование зависит не от желающего и не от подвизающегося, но от Бога милующего. |
| 17Pyhissä Kirjutukšissa Jumala šanou faraonilla näin: «Mie šentäh noššin šiut čuariksi, jotta šiun kautti voisin näyttyä voimani ta jotta Miun nimeštä šaneltais koko muailmašša». | 17Ибо Писание говорит фараону: для того самого Я и поставил тебя, чтобы показать над тобою силу Мою и чтобы проповедано было имя Мое по всей земле. |
| 18Niin jotta Jumala armahtau, ketä tahtou, ta koventau šytämen, keltä tahtou. | 18Итак, кого хочет, милует; а кого хочет, ожесточает. |
| 19Šie šuatat nyt kyšyö: «Mintäh Jumala šilloin moittiu ihmisie? Eihän kenkänä voi vaššuštua Hänen tahtuo.» | 19Ты скажешь мне: `за что же еще обвиняет? Ибо кто противостанет воле Его?' |
| 20Kenpä šie olet, ihmisrukka, kiistämäh Jumalan kera? Šanouko šaviaštie omalla luatijalla: «Mintäh luajit miušta tämmösen?» | 20А ты кто, человек, что споришь с Богом? Изделие скажет ли сделавшему его: `зачем ты меня так сделал?' |
| 21Eikö aštienluatijalla ole valtua luatie šamašta šavešta yksi aštie pruasniekkua vaššen, a toini arkena piettäväkši? | 21Не властен ли горшечник над глиною, чтобы из той же смеси сделать один сосуд для почетного употребления, а другой для низкого? |
| 22Niin Jumalaki ruato, jotta näyttyä oma viha ta oma voima. Käršivällisešti Hiän kuitenki šieti vihan ašteita, mit on suutittu hävitettäviksi. | 22Что же, если Бог, желая показать гнев и явить могущество Свое, с великим долготерпением щадил сосуды гнева, готовые к погибели, |
| 23Näin Hiän ruato, jotta vois näyttyä, mitein šuuren kunnivon antau niillä ašteilla, kumpasie Hiän armahtau ta kumpaset Hiän valmisti jumalallista valuo varoin. | 23дабы вместе явить богатство славы Своей над сосудами милосердия, которые Он приготовил к славе, |
| 24Tämmösiksi armon-ašteiksi Jumala on kuččun miät, ollemmapa jevreilöitä tahi muih kanšoih kuulujie. | 24над нами, которых Он призвал не только из Иудеев, но и из язычников? |
| 25Osijan kirjašša Hiän šanou ei-jevreilöistä näin: – Mie šanon omakši kanšakšeni šitä kanšua, mi ei ollun Miun, ta armahakšeni šitä, ketä en armaštan. | 25Как и у Осии говорит: не Мой народ назову Моим народом, и не возлюбленную--возлюбленною. |
| 26Ta šiinä šamašša kohen, missä heilä šanottih: «Työ että ole Miun kanša», heitä ruvetah šanomah elävän Jumalan lapšiksi. | 26И на том месте, где сказано им: вы не Мой народ, там названы будут сынами Бога живаго. |
| 27Ka Israelista Isaija karjahtau näin: «Vaikka Israelin rahvašta ois niin äijän kuin hiekkua meren rannalla, pelaštuu šiitä vain pieni jiännöš. | 27А Исаия провозглашает об Израиле: хотя бы сыны Израилевы были числом, как песок морской, только остаток спасется; |
| 28Hospoti niät on oikiemielini, ta Hiän täyttäy oman šanan muan piällä ruttoh ta loppuh šuate. Hospotin šana on varma, Hiän täyttäy šen muan piällä.» | 28ибо дело оканчивает и скоро решит по правде, дело решительное совершит Господь на земле. |
| 29Tätä šamua Isaija einušti, kun šano: – Kun Hospoti Savaof ei ois šiäštän muutomie meistä, myö oisima hävinnyn niin kuin Sodomi, meilä ois käynyn kuin Gomorran eläjillä. | 29И, как предсказал Исаия: если бы Господь Саваоф не оставил нам семени, то мы сделались бы, как Содом, и были бы подобны Гоморре. |
| 30Mitä tämä merkiččöy? Ušon tähen Jumala hyväkšyy ei-jevreit, kumpaset ei staraitu kelvata Hänellä. | 30Что же скажем? Язычники, не искавшие праведности, получили праведность, праведность от веры. |
| 31A Israeli, kumpani staraičči kelvata Jumalalla Sakonua täyttämällä, ei kelvannun. | 31А Израиль, искавший закона праведности, не достиг до закона праведности. |
| 32Mintäh ei? Šentäh kun še ei uškon Hristossah, vain luotti omih ruatoloih. Israelilaiset kompaššuttih šiih kiveh, | 32Почему? потому что искали не в вере, а в делах закона. Ибо преткнулись о камень преткновения, |
| 33kumpasešta on šanottu Pyhissä Kirjutukšissa: – Mie pissytän Siijonih kiven, kumpaseh hyö kompaššutah, kallivon, kumpaseh hyö šattauvutah. A ken Häneh uškou, še ei jouvu häpieh. | 33как написано: вот, полагаю в Сионе камень преткновения и камень соблазна; но всякий, верующий в Него, не постыдится. |