Слово Твое - светильник ноге моей и свет стезе моей

Библия на финно-угорских языках



Библия

Выбрать язык

Книги Ветхого Завета

Книги Нового Завета

предыдущая главаследующая главабез русского текста

KIRJEINE TITALE

ПОСЛАНИЕ К ТИТУ

Глава 1

Глава 1

1Minä, Pavel, Jumalan käskabunik i Iisusan Hristosan apostol oigendan tervhutesid sinei, Tit. Mindai oigetihe tomha Jumalan valitud mehid uskondaha, tundmaha tot, kudamb veb jumalahižehe eloho. I hö1Павел, раб Божий, Апостол же Иисуса Христа, по вере избранных Божиих и познанию истины, относящейся к благочестию,
2voiba nadejanke varastada igähišt elod. Necen elon om toivotanu meile jo ezmässai Jumal, kudamb ei kelasta.2в надежде вечной жизни, которую обещал неизменный в слове Бог прежде вековых времен,
3Hänel märitud aigan hän avaiži ičeze sanan hüväs vestiš, kudamban sanelend om anttud minei Jumalan, meiden Päzutajan, käskös.3а в свое время явил Свое слово в проповеди, вверенной мне по повелению Спасителя нашего, Бога, --
4Sinä, Tit, tozi-ki oled meiden ühthižen uskondan tagut minei, kuti poig.Hüvüt, armahtust da mirud sinei Tatas Jumalaspäi i Ižandas Iisusas Hristosaspäi, meiden Päzutajaspäi!
4Титу, истинному сыну по общей вере: благодать, милость и мир от Бога Отца и Господа Иисуса Христа, Спасителя нашего.
5Jätin sindai Kritha sen täht, miše sinä ladižid sigä kaiken, mi völ om ladimata, i panižid kaikuččehe lidnaha vanhembid kut minä käskin sinei.5Для того я оставил тебя в Крите, чтобы ты довершил недоконченное и поставил по всем городам пресвитеров, как я тебе приказывал:
6Uskondkundan vanhemban voib olda hüvätabaine mez', ühten akan mužik, kudambad ei ole miš laida. Hänen lapsile-ki pidab olda Jumalaha uskojin, mugoižin, keda ei voiži väritada vedeluzelos vai kundlematomudes.6если кто непорочен, муж одной жены, детей имеет верных, не укоряемых в распутстве или непокорности.
7Ved' uskondkundan pämehele om anttud Jumalan rad, sikš hänele pidab olda mugoižen, keda ei voi laida miš-ni. Hänele ei voi olda nenakahan, ridakahan, jomarin, torakukoin, vai mugoižen, kudamb manitusel tahtoib sada ližad.7Ибо епископ должен быть непорочен, как Божий домостроитель, не дерзок, не гневлив, не пьяница, не бийца, не корыстолюбец,
8A hänele pidab olda adivoičetajan, hüväntahtoižen, melekahan, oiktal elol eläjan da jumalahižen, i mahtta pidäda ičtaze käziš.8но страннолюбив, любящий добро, целомудрен, справедлив, благочестив, воздержан,
9Hänele pidab püžuda toden sanas, meiden opendusen vuiččes, miše hän voiži toižile antta tervhid nevondoid i ozutada vastustajile, miš hö oma värad.9держащийся истинного слова, согласного с учением, чтобы он был силен и наставлять в здравом учении и противящихся обличать.
10Om äi mugoižid, ked ei voigoi tirpta nimittušt käskvaldad, äi tühjanpagižijoid da manitajid, ezmäi kaiked evrejalaižiden uskojiden keskes.10Ибо есть много и непокорных, пустословов и обманщиков, особенно из обрезанных,
11Heiden sud pidab saubata, sikš ku hö veba segoitushe kogonaižed kanzad opeten midä ei tarbiž opeta, ecten ičeleze ližad.11каковым должно заграждать уста: они развращают целые домы, уча, чему не должно, из постыдной корысти.
12Ved' üks' kritalaine, heiden ičeze endustai, om sanunu:
— Kritalaižed — kelastajad kaikes,
pahatabaižed, ažlakod, laškad.
12Из них же самих один стихотворец сказал: `Критяне всегда лжецы, злые звери, утробы ленивые'.
13I nece todištuz om tozi. Sikš laji heid koval sanal, miše hö tegižihe uskondas tervhikš,13Свидетельство это справедливо. По сей причине обличай их строго, дабы они были здравы в вере,
14miše hö ei kundliži evrejalaižiden starinoid i neniden mehiden käsköid, ked hül'gäižiba toden.14не внимая Иудейским басням и постановлениям людей, отвращающихся от истины.
15Puhthile kaik om puhtaz, a paganoile da uskmatomile ei ole nimidä puhtast, sikš ku heiden mel' da heng oma redukahad.15Для чистых все чисто; а для оскверненных и неверных нет ничего чистого, но осквернены и ум их и совесть.
16Hö sanuba, miše tundeba Jumalad, a heiden tegod vastustaba sidä. Hö oma lujas pahad i ei sättugoi nimiččehe hüvähä radho.
16Они говорят, что знают Бога, а делами отрекаются, будучи гнусны и непокорны и не способны ни к какому доброму делу.


предыдущая глава Глава 1 следующая глава