Choose Language
New Testament Books
view with a second Bible
| Uuši Šana vienankarjalakši | World English Bible |
APOSTOLI PUAVILAN KIRJANI JEVREILÖILLÄ | Hebrews |
Chapter 6 | Chapter 6 |
| 1Ka niin jättäkkä ne as's'at, mitä meilä enšimmäkši opaššettih Hristossašta ta kiirehtikkä eteh päin täyteh tietoh. Emmä rupie uuvveštah panomah kivijalkua ta opaštamah šemmosie as's'oja kuin kiäntymistä kuolomah viejistä ruatoloista ta uškuo Jumalah. | 1Therefore leaving the teaching of the first principles of Christ, let’s press on to perfection—not laying again a foundation of repentance from dead works, of faith toward God, |
| 2Emmä rupie uuvveštah opaštamah kaštamisista ta käsien piälläpanomisešta, kuollehien noušomisešta ta šiitä, jotta Jumalan antama suutun piätöš on ikuni. | 2of the teaching of baptisms, of laying on of hands, of resurrection of the dead, and of eternal judgment. |
| 3Myö emmä jiä näih as's'oih, vain mänemmä ielläh, kun še ollou Jumalan tahto. | 3This will we do, if God permits. |
| 4Vet mahotointa on auttua niitä, ket kerran jo piäštih valoh, maisseltih taivahan lahjua ta yheššä toisien kera šuatih Pyhä Henki, | 4For concerning those who were once enlightened and tasted of the heavenly gift, and were made partakers of the Holy Spirit, |
| 5maisseltih Jumalan hyvyä šanua ta tulijan muailman voimie, | 5and tasted the good word of God and the powers of the age to come, |
| 6ka kuitenki hylättih uško. Ei heitä voi toiseh kertah kiäntyä pois riähistä. Hyö omakši vahinkokšeh aivan kuin uuvveštah nuaklitah Jumalan Poika ristih ta noššetah Hänet kaikkien nakrettavakši. | 6and then fell away, it is impossible to renew them again to repentance; seeing they crucify the Son of God for themselves again, and put him to open shame. |
| 7Kun mua imenöy iččeheh vihman, kumpani šitä moničči kaštelou, ta antanou leivän niillä, ket šitä kašvatetah, šemmoni mua šuau Jumalan plahoslovenjan. | 7For the land which has drunk the rain that comes often on it and produces a crop suitable for them for whose sake it is also tilled, receives blessing from God; |
| 8No kun še kašvanou ohtajaisie ta piikkipenšašta, še on kelvotoin. Šemmoni mua on kirottu, ta viimein še tulella poltetah. | 8but if it bears thorns and thistles, it is rejected and near being cursed, whose end is to be burned. |
| 9Työ, armahat vellet, oletta kuitenki tuo parempi mua, ta teitä vuottau pelaššuš. Olemma šiitä varmoja, vaikka pakajamma näin. | 9But, beloved, we are persuaded of better things for you, and things that accompany salvation, even though we speak like this. |
| 10Jumala on oikiemielini. Ei Hiän unoha tiän ruatoja ta tykkyämistä. Kun työ auttoja Hänen pyhie ta vieläki autatta heitä, niin šiitä näkyy, mitein työ tykkyättä Hänen nimie. | 10For God is not unrighteous, so as to forget your work and the labor of love which you showed toward his name, in that you served the saints, and still do serve them. |
| 11Tahtosima vain, jotta työ iče kenki loppuh šuate šuurella innolla vuottasija tiän toivon täyttymistä. | 11We desire that each one of you may show the same diligence to the fullness of hope even to the end, |
| 12Elkyä olkua laiskoja, vain ottakkua mallie niistä, ket on ušottu ta käršivällisešti vuotettu ta šentäh šuahah omakši še, min Jumala on luvannun. | 12that you won’t be sluggish, but imitators of those who through faith and perseverance inherited the promises. |
| 13Antuas's'a Aprahamilla lupaukšen Jumala pošiutu omalla nimelläh, šentäh kun ei ollun ketänä šuurempua, kenen nimellä Hiän ois pošiutun. | 13For when God made a promise to Abraham, since he could swear by no one greater, he swore by himself, |
| 14Jumala lupasi Aprahamilla: «Mie plahoslovin šilma hyvistä-hyvin šuurešti ta annan šiula äijälti jälkiläisie». | 14saying, “Surely blessing I will bless you, and multiplying I will multiply you.” |
| 15Ta kun Aprahami käršivällisešti vuotti, niin hiän šai, mitä hänellä oli luvattu. | 15Thus, having patiently endured, he obtained the promise. |
| 16Ihmiset pošiuvutah kenennih iččieh šuuremman nimellä. Pošiutumini lujittau as's'an ta lopettau kaikki heijän kiissat. | 16For men indeed swear by a greater one, and in every dispute of theirs the oath is final for confirmation. |
| 17Juuri šentäh Jumala niise pošiutu, jotta lujittua oma lupauš. Hiän tahto tällä varmalla tavalla näyttyä niillä, kellä lupauš oli annettu, jotta Hänen piätöš ei muutu. | 17In this way God, being determined to show more abundantly to the heirs of the promise the immutability of his counsel, interposed with an oath, |
| 18Noissa kahešša muuttumattomašša as's'ašša, lupaukšešša ta pošiutumisešša, Jumala ei voi valehella. Šentäh myö, Hänen šuojah puannehet, voimma aivan varajamatta pityä kiini šiitä toivošta, mi on meilä annettu. | 18that by two immutable things, in which it is impossible for God to lie, we may have a strong encouragement, who have fled for refuge to take hold of the hope set before us. |
| 19Tämä toivo on miän elämän juakkeri, luja ta varma. Še mänöy jumalankojin saviessan läpi kaikistapyhimpäh. | 19This hope we have as an anchor of the soul, a hope both sure and steadfast and entering into that which is within the veil; |
| 20Šinne mäni Iisussa miän iellä, konša Häneštä tuli ilmasenikuni Ylipappi, šemmoni kuin Melhisedekki. | 20where as a forerunner Jesus entered for us, having become a high priest forever after the order of Melchizedek. |
Chapter 6
