Choose Language
New Testament Books
view with a second Bible
| Uuši Šana vienankarjalakši | World English Bible |
Apostolien kirja | Acts |
Chapter 7 | Chapter 7 |
| 1Ylipappi kyšy: «Onko as's'a niin kuin nämä miehet šanotah?» | 1The high priest said, “Are these things so?” |
| 2Stefani vaštasi: «Vellet, rahvahan tuatot, kuunnelkua milma. Šuuri Jumala näyttäyty miän tuatolla Aprahamilla, konša hiän oli Mesopotamijašša eikä vielä ašettun elämäh Harranih. | 2He said, “Brothers and fathers, listen. The God of glory appeared to our father Abraham when he was in Mesopotamia, before he lived in Haran, |
| 3Jumala šano hänellä: ‘Lähe omašta muaštaš ta šuvuštaš ta mäne muah, kumpasen Mie šiula näytän’. | 3and said to him, ‘Get out of your land and away from your relatives, and come into a land which I will show you.’ |
| 4Šiitä Aprahami läksi Halteijan muašta ta muuttu elämäh Harranih. A konša hänen tuatto kuoli, Jumala šiirti hänet elämäh täh muah, missä työ nyt elättä. | 4Then he came out of the land of the Chaldaeans and lived in Haran. From there, when his father was dead, God moved him into this land, where you are now living. |
| 5Jumala ei antan Aprahamilla täštä muašta ni jalkapohjan vertua. Kuitenki Hiän lupasi myöhemmin antua muan omakši hänellä ta hänen jälkiläisillä, vaikka Aprahamilla vielä ei ollun lapšie. | 5He gave him no inheritance in it, no, not so much as to set his foot on. He promised that he would give it to him for a possession, and to his offspring after him, when he still had no child. |
| 6Jumala šano hänellä: ‘Šiun jälkipolvet jouvutah elämäh muuttoeläjinä vierahašša muašša, missä heitä pietäh orjina ta ahissetah nelläšatua vuotta. | 6God spoke in this way: that his offspring would live as aliens in a strange land, and that they would be enslaved and mistreated for four hundred years. |
| 7Vain Mie’ – šano Jumala – ‘suutin šen rahvahan, kenen orjina hyö ollah. Šen jälkeh hyö lähetäh šieltä ta sluušitah Miula täššä paikašša.’ | 7‘I will judge the nation to which they will be in bondage,’ said God, ‘and after that they will come out, and serve me in this place.’ |
| 8Jumala luati Aprahamin kera šopimukšen, kumpasen merkkinä on laitaleikkauš. Aprahamilla šynty Issakka, ta hiän luati pojallah laitaleikkaukšen kahekšantena päivänä, šamoin Issakka luati laitaleikkaukšen pojallah Juakolla ta Juakko omilla pojillah, miän rahvahan kahellatoista kantatuatolla. | 8He gave him the covenant of circumcision. So Abraham became the father of Isaac, and circumcised him the eighth day. Isaac became the father of Jacob, and Jacob became the father of the twelve patriarchs. |
| 9Miän kantatuatot kajehittih vellieh Joosefie ta myötih hänet Jegiptih. Ka Jumala oli Joosefin kera | 9“The patriarchs, moved with jealousy against Joseph, sold him into Egypt. God was with him, |
| 10ta piäšti hänet kaikista muokista. Jumala anto hänellä viisahutta, niin jotta faraoni, Jegiptin čuari, mielty häneh ta pani hänet Jegiptin muan ta koko oman talon isännäkši. | 10and delivered him out of all his afflictions, and gave him favor and wisdom before Pharaoh, king of Egypt. He made him governor over Egypt and all his house. |
| 11Šiitä koko Jegiptih ta Hananin muah tuli nälkä ta vaikiet ajat, eikä miän tuatot šuatu mistänä ruokua. | 11Now a famine came over all the land of Egypt and Canaan, and great affliction. Our fathers found no food. |
| 12A Juakko kuuli, jotta Jegiptissä on vil'l'ua, ta työnsi miän kantatuatot šinne enšimmäisen kerran. | 12But when Jacob heard that there was grain in Egypt, he sent out our fathers the first time. |
| 13Konša hyö mäntih šinne toisen kerran, Joosefi šano omilla vellilöillä, ken hiän on; ta faraoni šai tietyä Joosefin šuvušta. | 13On the second time Joseph was made known to his brothers, and Joseph’s race was revealed to Pharaoh. |
| 14Joosefi työnsi šanan Juakko-tuatolla ta kučču luokšeh hänet ta koko heimokunnan, šeiččemenkymmentä viisi henkie. | 14Joseph sent and summoned Jacob, his father, and all his relatives, seventy-five souls. |
| 15Niin Juakko muuttu elämäh Jegiptih. Šielä hiän kuoli, šamoin kuoltih miän kantatuatotki. | 15Jacob went down into Egypt and he died, himself and our fathers, |
| 16Hiät vietih Sihemih ta pantih hautah, kumpasen Aprahami oli hopiella oštan sihemiläisen Emmorin pojilta. | 16and they were brought back to Shechem, and laid in the tomb that Abraham bought for a price in silver from the children of Hamor of Shechem. |
| 17Läheni še aika, konša Jumalalla piti täyttyä lupauš, min Hiän oli antan Aprahamilla. Israelin rahvaš oli lisäytyn Jegiptissä. | 17“But as the time of the promise came close which God had sworn to Abraham, the people grew and multiplied in Egypt, |
| 18Šiitä šielä nousi valtah šemmoni čuari, kumpani ei tietän Joosefista mitänä. | 18until there arose a different king, who didn’t know Joseph. |
| 19Hiän ruato kaikkie ilkietä miän rahvahalla, ahisti miän tuattoja ta pakotti heitä heittämäh nännilapšet uloš, jotta ne ei jiätäis henkih. | 19The same took advantage of our race, and mistreated our fathers, and forced them to throw out their babies, so that they wouldn’t stay alive. |
| 20Tuoh aikah šynty Moissei ta hiän oli Jumalalla mielehini. Kolme kuukautta häntä peitočči hoijettih koissa, | 20At that time Moses was born, and was exceedingly handsome. He was nourished three months in his father’s house. |
| 21ta šiitä jätettih uloš. Ka faraonin tytär löysi hänet, otti ta kašvatti omana poikana. | 21When he was thrown out, Pharaoh’s daughter took him up and reared him as her own son. |
| 22Moissei opaššettih kaikkih Jegiptin viisahukših, ta hiän oli väkövä šanoissa ta hommissa. | 22Moses was instructed in all the wisdom of the Egyptians. He was mighty in his words and works. |
| 23Konša Moissei täytti nelläkymmentä vuotta, hänen šytämeššä šynty halu nähä israelilaisie, omie heimovellijä. | 23But when he was forty years old, it came into his heart to visit his brothers, the children of Israel. |
| 24Nähtyö, mitein jegiptiläini kiušasi yhtä heistä, hiän hyppäsi kiušatulla apuh, makšo šen puolešta ta löi jegiptiläisen kuolijakši. | 24Seeing one of them suffer wrong, he defended him, and avenged him who was oppressed, striking the Egyptian. |
| 25Hiän arveli, jotta heimovellet maltetah, jotta Jumala on valinnun hänet heitä pelaštamah. Vain hyö ei maltettu. | 25He supposed that his brothers understood that God, by his hand, was giving them deliverance; but they didn’t understand. |
| 26Toisena päivänä Moissei šattu tulomah, konša kakši israelilaista torasi keškenäh. Hiän yritti šovittua heitä, šano: ‘Miehet, työ oletta vellijä! Mintähpä työ lyöttä toini toista?’ | 26“The day following, he appeared to them as they fought, and urged them to be at peace again, saying, ‘Sirs, you are brothers. Why do you wrong one another?’ |
| 27No še mieš, kumpani oli toran alottan, työnnälti Moissein tieltä ta šano: ‘Kenpä šiut on pannun miän piälikökši ta suutijakši? | 27But he who did his neighbor wrong pushed him away, saying, ‘Who made you a ruler and a judge over us? |
| 28Tahotko tappua miutki, niin kuin eklein tapoit jegiptiläisen?’ | 28Do you want to kill me, as you killed the Egyptian yesterday?’ |
| 29Näijen šanojen tähen Moissei pakeni. Hiän mäni muuttoeläjäkši Madiaman muah. Šielä hänellä šynty kakši poikua. | 29Moses fled at this saying, and became a stranger in the land of Midian, where he became the father of two sons. |
| 30Mäni nelläkymmentä vuotta. Šiitä tyhjäššä muašša lähellä Sinain vuarua Moisseilla näyttäyty Hospotin anheli. Anheli oli tulenliekkien kešeššä, mit nouštih palajašta penšahašta. | 30“When forty years were fulfilled, an angel of the Lord appeared to him in the wilderness of Mount Sinai, in a flame of fire in a bush. |
| 31Moissei kummekši tätä jiävintyä. Kun hiän mäni lähemmäkši kaččomah, hiän kuuli Hospotin iänen: | 31When Moses saw it, he wondered at the sight. As he came close to see, a voice of the Lord came to him, |
| 32‘Mie olen šiun tuattojen Jumala, Aprahamin Jumala, Issakan Jumala ta Juakon Jumala’. Moisseita rupesi vapisuttamah eikä hiän ruohtin kaččuo. | 32‘I am the God of your fathers, the God of Abraham, the God of Isaac, and the God of Jacob.’ Moses trembled, and dared not look. |
| 33Šilloin Hospoti šano hänellä: ‘Heitä jalačit jalaštaš, šentäh kun paikka, missä šie šeisot, on pyhä. | 33The Lord said to him, ‘Take off your sandals, for the place where you stand is holy ground. |
| 34Mie olen nähnyn, mitein Miun rahvašta ahissetah Jegiptissä, ta kuullun, mitein še valittau. Nyt Mie aššuin alaš heitä piäštämäh. Tule, Mie työnnän šiut Jegiptih.’ | 34I have surely seen the affliction of my people that is in Egypt, and have heard their groaning. I have come down to deliver them. Now come, I will send you into Egypt.’ |
| 35Israelilaiset oli kieltäyvytty täštä Moisseista, hyö oli šanottu: ‘Ken šiut on pannun piälikökši ta suutijakši?’ Kuitenki juuri hänet Jumala työnsi heijän piälikökši ta piäštäjäkši anhelin kautti, kumpani näyttäyty hänellä penšahašša. | 35“This Moses, whom they refused, saying, ‘Who made you a ruler and a judge?’—God has sent him as both a ruler and a deliverer by the hand of the angel who appeared to him in the bush. |
| 36Juuri hiän vei hiät pois Jegiptin muašta ta luati kummie ta merkkiruatoja Jegiptissä, Ruškiella merellä ta tyhjäššä muašša nellänkymmenen vuuvven ajan. | 36This man led them out, having worked wonders and signs in Egypt, in the Red Sea, and in the wilderness for forty years. |
| 37Tämä šama Moissei šano israelilaisilla: ‘Hospoti, tiän Jumala, noštau teilä tiän vellien joukošta oman Viessintuojan, miun moisen. Häntä kuunnelkua.’ | 37This is that Moses, who said to the children of Israel, ‘The Lord our God will raise up a prophet for you from among your brothers, like me.’ |
| 38Tämä Moissei oli rahvahan kera, konša še oli keräytyn yhteh tyhjäššä muašša. Hiän ilmotti miän tuattoloilla šen, mitä anheli pakasi hänellä Sinain vuaralla. Hiän otti vaštah elävät šanat, jotta viestittyä ne meilä. | 38This is he who was in the assembly in the wilderness with the angel that spoke to him on Mount Sinai, and with our fathers, who received living revelations to give to us, |
| 39Ka miän tuatot ei tahottu totella häntä, vain jätettih hänet ta kiännyttih šytämeššäh jälelläh Jegiptih. | 39to whom our fathers wouldn’t be obedient, but rejected him, and turned back in their hearts to Egypt, |
| 40Hyö šanottih Aaronilla: ‘Luaji meilä jumalie, mit aššuttais miän ieššä. Myö emmä tiijä, mi tuli Moisseilla, kumpani toi miät pois Jegiptin muašta.’ | 40saying to Aaron, ‘Make us gods that will go before us, for as for this Moses, who led us out of the land of Egypt, we don’t know what has become of him.’ |
| 41Ta niin hyö luajittih härkäpačaš, tuotih šillä uhrija ta piettih iluo omin käsin luajitun jumalan ieššä. | 41They made a calf in those days, and brought a sacrifice to the idol, and rejoiced in the works of their hands. |
| 42No Jumala kiänti heilä šelän ta jätti hiät kumartamah taivahan tähtilöillä, niin kuin on kirjutettu Jumalan viessintuojien kirjašša: – Israelin rahvaš, että työ Miula tuonun elukkoja ta muita uhrija tyhjäššä muašša nellänkymmenen vuuvven aikana. | 42But God turned, and gave them up to serve the army of the sky, as it is written in the book of the prophets, ‘Did you offer to me slain animals and sacrifices forty years in the wilderness, O house of Israel? |
| 43Moloh-jumalan pyhäkotie ta Remfan-jumalan tähtie työ kantoja, kuvie, kumpasie työ luatija, jotta kumarrella niillä! Šentäh mie šiirrän tiät elämäh Vavilonin tuakši. | 43You took up the tabernacle of Moloch, the star of your god Rephan, the figures which you made to worship. I will carry you away beyond Babylon.’ |
| 44Miän tuattojen tuattoloilla oli tyhjäššä muašša pyhäkoti. Moissei luati šen hänellä näytetyn kuvan mukah, juštih niin, mitein käški hänellä penšahašta Pakasija. | 44“Our fathers had the tabernacle of the testimony in the wilderness, even as he who spoke to Moses commanded him to make it according to the pattern that he had seen; |
| 45Še pyhäkoti miän tuatot šuatih omilta tuattoloiltah. Hyö tuotih še mataššah, konša Jošuan johtamina vallotettih tämä mua rahvahilta, kumpaset Jumala ajo pois heijän tieltä. Näin oli Tuavitan päivih šuate. | 45which also our fathers, in their turn, brought in with Joshua when they entered into the possession of the nations, whom God drove out before the face of our fathers, to the days of David, |
| 46Jumala mielty Tuavittah, ta niin Tuavitta moli, jotta šais rakentua elošijan Juakon šuvun Jumalalla. | 46who found favor in the sight of God, and asked to find a habitation for the God of Jacob. |
| 47A Solomoni šen kojin Hänellä rakenti. | 47But Solomon built him a house. |
| 48Kuitenki Ylimmäini ei elä ihmiskäsin luajituissa taloloissa. Šiitä Jumalan viessintuoja šanou näin: | 48However, the Most High doesn’t dwell in temples made with hands, as the prophet says, |
| 49 – Taivaš on Miun valtaissuin, ta mua on Miun jalkojen alušta. Mimmosen talon työ Miula rakentaisija, kyšyy Hospoti, tahi missä ois Miun levähyšpaikka? | 49‘heaven is my throne, and the earth a footstool for my feet. What kind of house will you build me?’ says the Lord. ‘Or what is the place of my rest? |
| 50Olenhan Mie omin käsin luatin tämän kaiken! | 50Didn’t my hand make all these things?’ |
| 51Voi teitä, työ jäykkäniskaset! Laitaleikkaukšen työ luatija, vain tiän šytän jäi kovakši ta korvat ollah ummešša. Aina oletta Pyhyä Henkie vaššuštamašša – mitein tiän tuatot, šamoin työki. | 51“You stiff-necked and uncircumcised in heart and ears, you always resist the Holy Spirit! As your fathers did, so you do. |
| 52Onko yhtänä Jumalan viessintuojua, ketä tiän tuatot ei ois ajeltu? Hyö tapettih kaikki ne, ket einuššettih Oikiemielisen tulomista. Ta nyt teistä ičeštänä tuli tämän Oikiemielisen pettäjie ta tappajie. | 52Which of the prophets didn’t your fathers persecute? They killed those who foretold the coming of the Righteous One, of whom you have now become betrayers and murderers. |
| 53Työ šaita anhelien tuomana Sakonan, vain että elän šen mukah.» | 53You received the law as it was ordained by angels, and didn’t keep it!” |
| 54Tätä kuunnellešša Neuvokunnan miehet oltih haleta vihašta Stefanin piällä ta hivottih hampahieh. | 54Now when they heard these things, they were cut to the heart, and they gnashed at him with their teeth. |
| 55A Pyhän Henken täyttämä Stefani nošti šilmät taivahah ta näki Jumalan taivahaisen valon ta Iisussan šeisomašša Jumalan oikiella kiällä. | 55But he, being full of the Holy Spirit, looked up steadfastly into heaven and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, |
| 56Stefani šano: «Nyt mie niän taivahat avonaisina ta Ihmisen Pojan*a šeisomašša Jumalan oikiella puolella!» | 56and said, “Behold, I see the heavens opened, and the Son of Man standing at the right hand of God!” |
| 57Šiitä Neuvokunnan miehet karjeuvuttih lujašti, typettih korvat ta kaikin yheššä rynnättih Stefanin piällä. | 57But they cried out with a loud voice and stopped their ears, then rushed at him with one accord. |
| 58Hyö vejettih hänet linnašta ta ruvettih kivittämäh häntä. A ne, ket oli tovissettu Stefanie vaštah, heitettih piälyšvuattiet Sauli-nimisen nuoren miehen jalkoih. | 58They threw him out of the city and stoned him. The witnesses placed their garments at the feet of a young man named Saul. |
| 59Konša hyö kivitettih Stefanie, hiän moli Jumalua ta šano: «Hospoti Iisussa, ota vaštah miun henki.» | 59They stoned Stephen as he called out, saying, “Lord Jesus, receive my spirit!” |
| 60Šiitä hiän heitty polvusillah ta karjahti lujalla iänellä: «Hospoti, elä pane tätä heilä riähäkši!» Tämän šanottuo hiän uinosi ijäkši. | 60He kneeled down, and cried with a loud voice, “Lord, don’t hold this sin against them!” When he had said this, he fell asleep. |
*a 7:56 Ihmisen Poika kačo šelityštä Matv. 8:20.
Chapter 7
