1Moisejan, Jumalan mehen loičend. 2Sur’ Sünduižem, sinä oled meiden eländsija pol’vespäi pol’vehe, 3Jo edel ku mäged sünduiba, edel ku sinä panid augotišen male i mirule, Jumal, kaik igäd sinä oled olnu.
4Sinä andad mehele möst tehtas maks sanudes: «Pörtkatoiš, mehen poigad!» 5Tuha vot sinei om kuti männu eglaine päiv, kuti övarjoičuzaig. 6Kut libunu vezi sinä ved kaikid, hö oma kuti uni, kuti homendesel kazvai hein, homendesel se änikoičeb i viherzub, a ehtal se nittas, i se kuivab.
7Sinun viha kulutab meid, sinun käregoituz pöl’gästoitab meid. 8Sinä otid meiden värad azjad edehe, peitos-ki olijad grähkäd avaidasoiš sinun sil’miden edes. 9Kaik meiden päiväd mäneba sinun vihan al, meiden voded kadoba, kuti hengähtuz. 10Seičemekümne om meiden elon igä, vahvembil – kahesakümne. Elon parembal aigal oma vaiše rad da kibud, ned vil’skahtaba, i mö jo lendam täspäi. 11Ken tundeb sinun vihan surut, ken mahtab varaita sinun käregoitust? 12Openda meid lugemaha meiden päiväd muga, miše meiden südäin oliži melevamb.
13Käraute udes meihe, Sur’ Sünduižem! Kuhusai varastada? Žalleiče meid, sinun käskabunikoid! 14Aighomendesespäi söta meid sinun armoil, i mö ihastusiš da hüviš meliš eläm kaik meiden elopäiväd. 15Ihastoita meid päiviš, konz pidid meid tuskas, voziš, konz elim gor’as. 16Anda sinun käskabunikoile nägištada sinun tegod, a heiden lapsile – sinun korktan eloarvon hoštotez. 17Ižandan, meiden Jumalan armahtuz olgha meiden päl. Anda meile ozad meiden käziden rados, anda ozad meiden käziden tegoiš.
с русским текстом