1 Tämän kirjuttaja on Puavila, Jumalan tahošta Iisussan Hristossan apostoli, kumpani on Jumalan lupaukšen mukah kučuttu elämäh Hristossašša Iisussašša.
2 Mie tervehin šilma, Timofei, miun armaš poika. Tuatto Jumalan ta miän Hospotin Hristossan Iisussan hyvyš, armo ta rauha olkah šiun kera!
3 Kiitän Jumalua, kumpasen hyväkši mie ruan omahenki puhtahana, niin kuin jo miun tuatot ruattih. Kiitän Häntä, kun päivin ta öisin malituissani aina mainičen šilma, Timofei.
4 Muissan šiun kyynälet ta tahtosin tuaš nähä šilma, šiitä miula ois hyvä mieli.
5 Kiitän Jumalua, kun muissan šiun puhtahan ušon. Tämä uško oli jo šiun ämmölläš Loitalla ta muamollaš Evnikillä, ta olen varma, jotta še on šiulaki.
6 Šentäh muissutan šiula, jotta puhaltaisit palamah šen henkellisen lahjan, kumpasen Jumala šiula anto, kun mie panin käteni šiun piällä.
7 Eihän Jumala ole antan meilä varajamisen henkie, vain voiman, tykkyämisen ta tervehen jären henken.
8 Šentäh elä häpie tovistua miän Hospotista Iisussašta Hristossašta. Eläi milma häpie, kumpani olen Hänen tähen tyrmäššä, vain kärši šieki Hristossan Hyvän Viessin tähen. Jumala antau šiula šiih voimua.
9 Hiän on miät pelaštan ta kuččun pyhällä kučulla, ei miän ruatojen takie, vain oman meininkih ta armoh mukasešti. Tämä armo tuli miän ošakši Hristossašša Iisussašša jo ennein aikojen alkuo.
10 A nyt, konša miän Pelaštaja, Hristossa Iisussa, tuli muailmah, še armo on tullun näkyvih. Hiän pani lopun kuoloman vallalla ta Hyvän Viessin kautti toi valoh elämän ta kuolomattomuon.
11 Tämän Hyvän Viessin šanelijakši, apostoliksi ta toisenvierosien opaštajakši miut on pantu.
12 Šentäh mie nyt käršin näitä muokkie. Šitä en kuitenki häpie, šentäh kun tiijän, keneh mie ušon. Olen varma, jotta Hiän voit varteija omah tulentapäiväh šuate šen, min on miun haltuh antan.
13 Olkah šiula mallina ne tervehet opaššukšet, mit miulta kuulit. Šäilytä uško ta tykkyämini, kumpaset tullah Hristossalta Iisussalta.
14 Pie tallešša še hyvä, mi on šiula ušottu. Pyhä Henki, kumpani on meissä, antau šiula šiih voiman.
15 Niin kuin šie tiijät, Aasijan muakunnašša kaikin jätettih miut, heijän joukošša Figel ta Jermogen.
16 Hospoti olkah armollini Onisiforin perehellä, šentäh kun hiän moničči rohkisti milma. Hiän ei hävennyn milma, vaikka olenki tyrmäššä.
17 Riimah tultuo hiän vaipumatta ečči milma, kuni ei löytän.
18 Olkah Hospoti hänellä armollini omana tulentapäivänä! A kuin äijän hiän autto milma Efessašša, šen šie ylen hyvin tiijät.
1 Hristossan Iisussan armo antakkah šiula voimua, poikan!
2 Kaikki, mitä olet miulta kuullun monien tovistajien aikana, šanele šemmosilla ihmisillä, kumpasih voit uškuo ta kumpaset voijah muita opaštua.
3 Šie niise keššä vaivua niin kuin Hristossan Iisussan hyvä saltatta.
4 Kenkänä ei saltattana ollešša šotkeuvu tavallisen elämän as's'oih, kun tahtonou olla piäliköllä mieliksi.
5 Šamoin kilpailija ei šua voitonvenččua, kun rikkonou kilpailun šiäntöjä.
6 Muamiehen, kumpani ruatau hiki piäššä, pitäy enšimmäisenä šuaha oma oša pellon tulošta.
7 Mieti näitä miun šanoja! Hospoti antakkah šiula mieltä kaikkeh.
8 Muissa, jotta Iisussa Hristossa, Tuavitan jälkiläini, on noššatettu kuollehista, niin kuin opaštau miun šaneloma Hyvä Viesti.
9 Tämän Hyvän Viessin tähen mie jouvun käršimäh, olen vieläi rauvoissa niin kuin pahanruataja. A Jumalan šana ei ole rauvoissa.
10 Šentäh mie keššän kaiken niijen tähen, kenet Jumala on valinnun. Keššän, jotta hyöki šuatais pelaššuš Hristossašša Iisussašša ta šen kera ilmasenikuni jumalallini valo.
11 Oikein on šanottu:
– Kun lienemmä Hristossan kera kuollun,
niin Hänen kera šuamma elyäki.
12 Kun pisynemmä lujina,
piäšemmä Hänen kera halliččomah.
Kun kieltäytynemmä Häneštä,
Hiän niise kieltäytyy meistä.
13 Vaikka meih ei voine uškuo,
Häneh kuitenki voipi uškuo,
šentäh kun Hiän ei muutu.
14 Muissuta täštä uškojakunnalla. Vakota heitä Hospotin nimeššä, jotta hyö ei kiisseltäis šanoista. Šiitä ei ole mitänä hyötyö, še on vain kuulijilla pahakši.
15 Staraiče kaikin voimin olla Jumalan šilmissä varma ruataja, kumpani ei häpie omua työtä, vain oikein opaštau tosišanomua.
16 Pisy loittuona jumalattomista ta tyhjänpäiväsistä pakinoista, šentäh kun niijen pakasijat jouvutah aina vain loitommakši Jumalašta.
17 Heijän opaššuš leviey niin kuin tarttuja tauti. Tämmösie opaštajie ollah Imenei ta Filit.
18 Hyö valehellah, konša šanotah, jotta kuollehista noušomini on jo ollun. Näin hyö hävitetäh eryähien uško.
19 Ka Jumalan panoma perušta pisyy lujana, ta šiih on kirjutettu nämä šanat: «Hospoti tietäy oman rahvahan» ta «Kiäntykkäh pois kaikešta pahašta jokahini, kenen huulilla on Hospotin nimi».
20 Šuurešša talošša ei ole yksistäh kultasie ta hopiesie ašteita, vain on niise puušta ta šavešta luajittuja. Yhet on pruasniekka-ašteita, toisie pietäh arkina.
21 Šentäh jokahini, ken puhistau iččeh kaikešta viäräštä opaššukšešta, on kuin arvokaš aštie. Hiän on pyhä, Hospotilla hyövyllini ta kelpuau kaikkeh hyväh ruatoh.
22 Pakene nuorien pahoja himoja ta kuottele elyä oikein. Pisy ušošša, tykkyä uškovellijä ta elä rauhašša kaikkien niijen kera, ket puhtahalla šytämellä kučutah avukšeh Hospotie.
23 Elä ševo mielettömih ta tyhjih kiistoih. Iče tiijät, jotta niistä šyntyy riitoja.
24 Hospotin käškyläisen ei šua riijellä. Hänen pitäy olla hyväšanani kaikilla, nerokaš opaštamah ta käršivällini,
25 niin jotta hiän leppiešti neuvou vaššuštajie. Onnakko Jumala antau heijän mielen muuttuo, niin jotta hyö niise opaššutah tietämäh tositietuo.
26 Šiitä hyö piäššäh pois juavelin anšašta, kumpasešša še pitäy heitä ta pakottau täyttämäh omua tahtuoh.
1 Šiun pitäy tietyä, jotta viimesinä päivinä tullah jykiet ajat.
2 Šilloin ihmiset tykätäh vain iččieh ta rahua. Hyö kehutah iččieh ta ollah ylpiet, haukutah toisie eikä totella omie vanhempie. Hyö ollah kiittämättömät ta jumalattomat eikä tykätä toini toista.
3 Konša šiännytäh, ei lauhuta. Hyö kielitelläh toisien piällä, ei hallita iččieh, ollah ruakaluontosie ta kaiken hyvän vihollisie.
4 Hyö petetäh, ollah kovašiämisie ta mielettömie. Hyö tykätäh enämmän makieta elämyä kuin Jumalua.
5 Piältä kaččuon hyö ollah jumalahisie, ka kielletäh ušon voima. Šemmosista pisy erošša!
6 Eryähät heistä männäh rahvahan kotiloih ta muanitellah kepiemielisie ta riähkäh uponnehie naisie, kumpasie revitelläh monenmoiset pahat himot.
7 Nämä naiset ollah aina kuuntelomašša opaššušta, ka ei miteinkänä voija piäššä perillä tositiijošta.
8 Niin kuin Jannei ta Jamvrei vaššuššettih Moisseita, šamoin tuommoset ihmiset vaššuššetah tosišanomua. Heijän järki on pimeytyn ta heijän ušošta ei ole mitänä hyötyö.
9 Ei hyö piäššä loitoš, šentäh kun ruttoh kaikin nähäh, mitein mielettömät hyö ollah. Šamoin ni Jannein ta Jamvrein mielettömyš tuli näkyvih.
10 Šie olet ottan miun opaššukšen omakšeš ta olet elän niin kuin mie. Šie tahot šamua kuin mie. Šie ušot, keššät, tykkyät ta käršit kuin mie
11 kaikissa ajelomisissa ta muokissa. Šiehän tiijät mitein milma ajeltih Antiohijašša, Ikonijašša ta Listrašša. Kuitenki kaikešta Hospoti miut piäšti.
12 Ka niin še on, jotta kaikkie niitä ajellah, ket ollah Hristossan Iisussan omie ta tahotah elyä Jumalan mielen mukah.
13 A pahat ihmiset ta muanittelijat aina vain pahetah, hyö ekšytetäh muita ta ekšytäh iče.
14 Šie vain pie kiini šiitä, min olet opaštun ta mih lujašti ušot. Šiehän tiijät, ken on šilma opaštan.
15 Šie jo pieneštä šuate tiijät Pyhät Kirjutukšet. Ne voijah antua šiula viisahutta, niin jotta pelaššut uškomalla Hristossah Iisussah.
16 Kaikki Pyhät Kirjutukšet on šynnytty Jumalan Henkeštä. Ne autetah opaštua, neuvuo, kirota ta kašvattua Jumalan tahon mukaseh elämäh.
17 Näin Jumalan ihmiseštä tulou täyvellini, kumpani šuattau ruatua kaikkie hyvyä.
1 Mie vakotan šilma Jumalan ta miän Hospotin Iisussan Hristossan nimeššä, Hänen, kumpani tulou suutimah elävie ta kuollehie. Hiän tulou ta ottau vallan, ta šentäh mie vakotan šilma:
2 šanele Hyvyä Viestie. Rua šitä työtä šopivah ta šopimattomah aikah. Kiruo riähistä, kiellä ta neuvo aina käršivällisešti opaštuan.
3 Tulou niätšen aika, konša ihmiset ei voija šietyä tervehtä opaššušta, vain eletäh omie himoja myöte. Hyö kerätäh ympärilläh opaštajie, kumpaset paissah šitä, mitä hyö tahotah kuulla.
4 Hyö typetäh korvat tosišanomalta ta kiännytäh kuuntelomah starinoja.
5 A šie pie aina iččieš kurissa, keššä vaivat, šanele Hyvyä Viestie ta rua kunnolla šiula annettu työ.
6 Miun elämän viimesie pisaroja jo valutetah uhriksi alttarilla, miun lähön aika tuli.
7 Šojin hyvin ušon puolešta, pijin puolieni loppuh šuate ta šäilytin ušon.
8 Šiitä hyväštä miula on nyt varuššettu oikien elämän palkakši voittajanvenčča. Šen antau miula Hospoti, oikiemielini Sut'ja, omana tulentapäivänä. Eikä vain miula yhellä, kun kaikilla, ket ikävöijen vuotetah Hänen jiäviytymistä.
9 Kuottele piäššä rutompah miun luo.
10 Dimas mielty täh muailmah, jätti miut ta läksi Fessalonikkah. Kreskent mäni Galatijah ta Tiitta Dalmatijah. Vain Lukka on tiälä miun kera.
11 Ota Markki matkahaš ta tuo tänne, šentäh kun häneštä on miula hyötyö täššä ruavošša.
12 Tihikan mie työnsin Efessah.
13 Konša lähet, tuo tulleššaš miun sviitka, kumpasen jätin Troadah Karpan luo, ta tuo kirjat, varšinki pergamentilla kirjutetut.
14 Vaškišeppä Aleksanteri luati miula äijän pahua. Hospoti makšakkah hänellä hänen ruatojen mukah.
15 Šie niise varo häntä, hiän äijälti vaššuštau miän opaššušta.
16 Konša enšimmäisen kerran puolistauvuin suutun ieššä, ketänä ei ollun miun tukena, kaikin jätettih miut. Elkäh Jumala pankah šitä heilä vijakši!
17 Hospoti kuitenki oli miun kera ta anto miula voimua, jotta voisin vetyä loppuh šuate Hyvän Viessin šanelomisen, anna kaikki kanšat kuultais še. Ta niin mie piäsin leijonan leukapielistä.
18 Hospoti pelaštau miut iellähki kaikešta pahašta ta viey omah taivahaiseh Valtakuntah. Hänellä kunnivo aina ta ilmasen ijän! Amin.
19 Šano tervehyisie Priskillalla ta Akilalla ta Onisiforin perehellä.
20 Erasti jäi Korinfih. Trofima kipeyty ta hänet mie jätin Milittah.
21 Yritä piäššä tänne ennein talvie! Šiula työnnetäh tervehyisie Jevvul, Pudei, Linei, Klautija ta kaikki vellet.
22 Hospoti Iisussa Hristossa olkah šiun henkeš kera! Armo teilä! Amin.