1 Tämä on apostoli Puavilan kirjani Galatijan uškojakunnilla. Ei še ihmiset valittu milma täh ruatoh ta pantu apostoliksi kun Iisussa Hristossa ta Tuatto Jumala, kumpani noššatti Iisussan kuollehista.
2 Mie ta kaikki miun kera olijat vellet tervehimmä Galatijan uškojakuntie.
3 Jumalan, miän Tuaton, ta Hospotin Iisussan Hristossan armo ta rauha olkah tiän kera.
4 Hristossa anto oman henken miän riähkien vuokši, jotta vois pelaštua miät nykyseštä pahašta muailmašta. Tämä oli Jumalan, miän Tuaton, tahto.
5 Hänellä kuuluu kunnivo aina ta ilmasen ijän. Amin.
6 Mie kummekšin, kun työ näin ruttoh tahotta kiäntyö pois Jumalašta, kumpani Hristossan armon takie kučču tiät. Työ jättijä miän šaneloman Hyvän Viessin ta rupesija kuuntelomah toisenmoista hyvyä viestie.
7 Kuitenki toista Hyvyä Viestie ei ole. On vain ihmisie, kumpaset ševotetah tiän mielie ta kuotellah viäristyä Hyvyä Viestie Hristossašta.
8 Vain kun kennih – vaikka myö iče tahi vaikka anheli taivahašta – šanellou teilä toisenmoista hyvyä viestie kuin myö šanelima – hiän olkah kirottu.
9 Min olemma enneinki šanon, šen nyt uuvveštah šanon: kun kennih šanellou teilä toisenmoista hyvyä viestie, ei šitä, min työ oletta jo šuanun, niin Jumala hänet kirokkah.
10 Yritänkö mie täššä šuaha ihmisie omalla puolellani? Miušta on tärkiempi, jotta Jumala ois miun puolella. Reistuanko mie olla ihmisillä mieliksi? Ka kun mie tahtosin ukotie ihmisillä, niin en ois Hristossan käškyläini.
11 Tahon, jotta työ tietäsijä, vellet, jotta miun šaneloma Hyvä Viesti ei ole ihmisen piäštä lähtösin.
12 Enhän mie šitä ihmisiltä šuanun, eikä kenkänä šitä miula opaštan. Mie šain šen Iisussalta Hristossalta, konša Hiän näyttäyty miula.
13 Olettahan työ kuullun, mitein mie ennein elin jevreiläisen vieron mukah. Šilloin mie äijälti ajelin Jumalan uškojakuntua ta yritin kokonah hävittyä šen.
14 Olin jevreijen vierošša monie šamanikäsie poikkoimpi ta kovašti puolissin tuattoloilta perittyjä opaššukšie.
15 A Jumala valičči miut, konša olin vielä muamoni vačašša ta omašša armoššah kučču miut ruatoh.
16 Hiän kaččo hyväkši antua oman Poikah näyttäytyö miula, jotta mie šanelisin Häneštä Hyvyä Viestie toisenvierosilla kanšoilla. Šilloin en kyšyn neuvuo yheltäkänä ihmiseltä
17 enkä lähten Jerusalimih niijen luo, ket jo ennein milma oli tultu apostoliloiksi. Šen ieštä mänin Aravijah ta šieltä tulin jälelläh Damaskih.
18 Vašta kolmen vuuvven piäštä mänin Jerusalimih, jotta tuttavuštuo Petrih, ta olin hänen luona viisitoista päivyä.
19 Muista apostoliloista nävin vain Juakon, Hospotin vellen.
20 Jumala on miula tovistajana, jotta tämä, mitä teilä nyt kirjutan, on totta.
21 Šen jälkeh läksin Siirijah ta Kilikijah.
22 Juutijan uškojakunnissa rissityt ei vielä tiijetty milma.
23 Hyö vain kuultih tämmösie pakinoja: «Še mieš, kumpani ennein ajeli meitä, nyt opaštau šitä uškuo, kumpaista ennein reistasi hävittyä».
24 Ta hyö ylennettih Jumalua miun tähen.
1 Nelläntoista vuuvven piäštä mie tuaš mänin Jerusalimih Varnavan kera ta otin vielä kerallani Tiitan.
2 Läksin šinne šentäh, kun Jumala näytti miula, jotta miun pitäy männä. Šelitin šielä uškojakunnalla, mimmoni on še Hyvä Viesti, kumpaista šanelen toisenvierosilla rahvahilla. Pakasin vain uškojakunnan johtajilla. Ruavoin niin, jotta miun ruato ei mänis tyhjäh, ei aikasempi eikä nykyni.
3 Ei ni Tiittua, miun matkalaista, pakotettu ottamah laitaleikkaušta, vaikka hiän on kreikkalaini.
4 A šitä vuajittih kuitenki eryähät uškovelliksi luatiutujat, kumpaset oli pujottauvuttu miän joukkoh. Nämä miehet tultih nuuškimah, mimmoni on še valta, kumpasen olemma Hristossalta Iisussalta šuanun. Hyö tahottih uuvveštah šuattua miät Sakonan orjiksi.
5 Vain myö kaččuot emmä ni kotvasekši antan heilä periksi, jotta Hyvän Viessin tosišanoma šäilyis teilä puhtahana.
6 Eryähät šielä näytettih johtajilta, a ketä hyö toveštah oltih, miušta on šama, šentäh kun Jumalalla kaikki ihmiset ollah šamanarvoset. No nämä johtajat ei lisätty mitänä miun pakinoih.
7 A hyö nähtih, jotta miula on annettu ruavokši Hyvän Viessin šanelomini laitaleikkuamattomilla – toisenvierosilla, niin kuin Petrillä oli annettu ruavokši šen šanelomini laitaleikatuilla – jevreilöillä.
8 Jumala, kumpani anto Petrillä voimua ruatua jevreijen apostolina, anto miula voimua ruatua toisenvierosien kešeššä.
9 Juakko, Kifa ta Iivana, kumpasie piettih uškojakunnan tukipylvähinä, nähtih, jotta Jumala omašša armoššah oli antan miula tämän ruavon. Hyö annettih miula ta Varnavalla kättä yhtehisen ruavon merkiksi. Myö šopima, jotta mie ta Varnava mänisimä iellähki ruatamah toisenvierosien kanšojen luo, a hyö jatettais jevreijen luona.
10 Šitä hyö vain tahottih, jotta myö muistasima hiän uškojakunnan köyhie, ta šitä mie olen starainunki ruatua.
11 Konša Petri tuli Antiohijah, niin mie rahvahan ieššä nousin häntä vaštah, šentäh kun hiän ruato viärin.
12 Hiän kun niät enšin šöi Antiohijašša yheššä toisista vieroista kiäntynehien vellien kera. A konša šinne tuli Juakon luota eryähie miehie, hiän heitti šen tavan ta eristäyty näistä vellilöistä. Hiän varasi niitä, ket vuajittih, jotta toisista vieroista kiäntynehet niise pitäy laitaleikata.
13 Šamua ruvettih ruatamah toisetki jevreirissityt, ta jo Varnavaki otti heistä mallie.
14 Kun mie nävin, jotta hyö enämpi ei eletä Hyvän Viessin tosišanoman mukah, mie šanoin Petrillä kaikkien kuullen: «Kun kerran šie, kumpani olet jevrei, voit jättyä jevreijen tavat ta elyä toisenvierosien tapojen mukah, niin mintäh pakotat toisenvierosie elämäh jevreijen tapah?»
15 Myö olemma šyntyn jevreilöiksi, emmä ole mitänä toisih vieroih kuulujie riähkähisie.
16 Myö kuitenki tiijämmä, jotta ihmini ei kelpua Jumalalla Sakonan käškyjä täyttämällä. A Hänellä kelpuau še, ken uškou Iisussah Hristossah. Šentäh myö jevreit niise rupesima uškomah Hristossah Iisussah, jotta kelpuasima Jumalalla Hristossah uškomalla, emmä ruatamalla šitä, mitä Sakona vuatiu. Eihän kenkänä kelpua Jumalalla šentäh, kun ruatau šitä, mitä Sakona käšköy.
17 Ka kun meitä, kumpaset staraičemma Hristossan tähen kelvata Jumalalla, piettäneh riähkähisinä, niin Hristossako miät on riähkäh juohattan? Ei šuinki!
18 Kun mie ruvennen uuvveštah täyttämäh Sakonan käškyjä, mistä jo kieltäyvyin, niin šillä mie myönnän, jotta Hristossah uškuos's'a olinki viäräššä.
19 Kuitenki Sakonan kautti mie kuolin, ta niin mie en enämpi ole šen vallan alla, šentäh voin elyä Jumalalla. Miut on Hristossan kera ristihnuaklittu.
20 Ta nyt enämpi en elä mie, kun Hristossa eläy miušša. Tämän elämän, mitä täššä runkoššani vielä elän, elän ušošša Jumalan Poikah, kumpani tykkäsi milma ta anto oman henkeh miun puolešta.
21 Mie en luo kylkeh Jumalan armuo. Niätšen kun ihmini kelpuais Jumalalla täyttämällä Sakonan käšyt, šilloinhan Hristossa ois kuollun tyhjäh.
1 Työ mielettömät galatalaiset, ken tiät noitu, niin jotta kiäntyjä pois tosišanomašta? Olihan tiän šilmien eteh piiruššettu Iisussa Hristossa ristihnuaklittuna.
2 Šanokkua miula vain yksi as's'a: šaitako työ Pyhän Henken Sakonan käškyjä täyttämällä, vain šentäh kun kuulija Hyvän Viessin ta uškoja šiih?
3 Mitein voitta olla noin mielettömie! Työ alottija rissityn elämän Pyhän Henken avulla, nytkö meinuatta omin voimin lopettua šen?
4 Mitein äijän työ joutuja käršimäh ta kaikkiko muka tyhjäh? Ka ei še voinun olla tyhjäh.
5 Mintäh Jumala antau teilä Pyhän Henken ta luatiu tiän joukošša šuurie ruatoja? Šentähkö, kun työ täytättä Sakonan käšyt, vain šentäh, kun työ kuulija Hyvän Viessin ta uškoja šiih?
6 Muissattahan työ Aprahamin: «Hiän uško Jumalan lupaukšeh, ta šentäh hiän kelpasi Jumalalla».
7 Tiän pitäy malttua, jotta tovellisie Aprahamin jälkiläisie ollah ne, kellä on uško.
8 Pyhät Kirjutukšet jo ieltäpäin näytettih, jotta toisenvieroset kanšat kelvatah Jumalalla, kun ne ušotah. Kirjutukšissahan jo ieltäpäin ilmotettih Aprahamilla tämä hyvä viesti: «Šiun kautti Jumala plahosloviu kaikki kanšat».
9 Aprahami uško ta šai plahoslovenjan. Šamoin kaikki ne, ket ušotah, šuahah plahoslovenja yheššä Aprahamin kera.
10 A kaikki ne, ket reistatah kelvata Jumalalla Sakonua täyttämällä, ollah kirotut. Niätšen Pyhissä Kirjutukšissa šanotah: «Kirottu on jokahini, ken ei täytä kaikkie, mitä Sakonan kirja käšköy».
11 Tiettäväini, kenkänä ei Sakonua täyttämällä kelpua Jumalalla. Vet Pyhissä Kirjutukšissa šanotah: «Jumalalla kelpuau še, ken uškou, ta šemmoni eläy ilmasen ijän».
12 Ka Sakona ei jätä mitänä šijua ušolla. Šiih nähen Pyhissä Kirjutukšissa on šanottu: «Ken ruatau, mitä Sakona vuatiu, šuau šiitä elämän».
13 Hristossa piäšti miät šiitä kiroukšešta, min Sakona tuou. Hiän niätšen Iče tuli kirotukši miän ieštä, niin kuin on kirjutettu: «Kirottu on jokahini, kenet on riputettu puuh kuolomah».
14 Näin kävi, jotta toisenvieroset kanšat niise šuatais Aprahamilla luvattu plahoslovenja Hristossan Iisussan kautti, ta myöki Häneh uškuon šaisima meilä luvatun Henken.
15 Vellet, pakajan nyt jokapäiväsen elämän kielellä. Kun ken on luatin šopimukšen šiitä, mitein hänen perintö pitäy jakua hänen kuoltuo, ta on vahvistan šen šopimukšen, niin kenkänä ei voi kumota šitä, eikä šiih voi lisätä mitänä.
16 Šamua voit šanuo lupaukšista, kumpaset Jumala anto Aprahamilla ta hänen Jälkiläisellä. Pyhissä Kirjutukšissa ei šanota «jälkiläisillä», mi tarkottau monie, vain šiinä šanotah: «šiun Jälkiläisellä», mi tarkottau yhtä, ta tämä on Hristossa.
17 Mie tarkotan tätä: Jumala luati Hristossua koškijan šopimukšen Aprahamin kera. Sakona tuli nelläšatua kolmekymmentä vuotta myöhempäh. Šentäh še ei voi kumota voimašša olijua šopimušta eikä luatie Jumalan lupaušta tyhjäkši.
18 Kun perinnön šuamini rippuis Sakonan käškyjen täyttämiseštä, niin šilloin šitä perintyö ei enämpi šais lupaukšen kautti. Kuitenki Jumala anto perinnön Aprahamilla juštih šentäh, kun oli luvannun.
19 Mitä varoin šilloin on Sakona? Še annettih šopimukšen jälkeh näyttämäh ihmisillä, mi on riähkyä. Še oli voimašša, kuni ei tullun še Aprahamin Jälkiläini, kumpaista lupauš koški. Anhelit tuotih Sakona yhyšmiehellä, Moisseilla, kumpani anto šen ihmisillä.
20 No lupaukšen Jumala anto Aprahamilla kahenkešen, šiinä ei yhyšmieštä tarvittu. Jumala luati šen yksin.
21 Niin jotta mänöykö Sakona Jumalan lupaukšie vaštah? Ei šuinki! Kun ois annettu šemmoni sakona, mi vois antua ihmisellä elämän, šilloin ihmini tosiehki kelpuais Jumalalla sakonan käškyjä täyttämällä.
22 Kuitenki Pyhien Kirjutukšien mukah kaikki ihmiset ollah riähän vankija. Šentäh Jumala antau šen, min lupasi, Iisussah Hristossah uškojilla hiän ušon tähen.
23 A ennein ušon ajan tuluo myö olima Sakonan vankija šiih šuate, kuni ušošta ei vielä tiijetty.
24 Näin Sakona oli miän kaččojana šini, kuni Hristossa ei tullun, jotta Hänen tultuo Jumala hyväkšyis miät ušon tähen.
25 Nyt, konša ušon aika jo tuli, myö emmä enämpi ole kaččojan vallan alla.
26 Työ kaikin oletta Jumalan lapšie, kun ušotta Hristossah Iisussah.
27 Kaikin työ, ket oletta Hristossah kaššettuja, šuoriutuja Hristossah.
28 Ei ole enämpi eruo jevrein ta kreikkalaisen välillä, ei orjan eikä omavaltasen, ei miehen eikä naisen, šentäh kun Hristossašša Iisussašša työ kaikin oletta yhistyn yhekši.
29 Ta kun työ kerran oletta Hristossan omie, niin työ oletta Aprahamin jälkiläisie ta šuatta Jumalan toivottaman perinnön.
1 Pakajan šiitä, jotta kuni perillini on lapšen-ijäššä, hiän ei millänä eruo orjašta, vaikka iče on kaiken omistaja.
2 Hiän on kašvattajien ta talonkaččojien vallašša tuaton ašettamah aikah šuate.
3 Niin še oli miänki elämäššä. Myö olima kuin alaikäset, kumpasie hallittih tämän muailman voimat.
4 A konša miärätty aika tuli, Jumala työnsi tänne oman [ainuon] Pojan. Naisešta Hiän šynty ta Hiän taipu tottelomah Sakonua,
5 jotta šuaha Sakonan orjina eläjät pois šen vallašta, anna meistä tulis Jumalan lapšie.
6 Ta kun kerran työki oletta Jumalan lapšie, Hiän työnsi tiän šiämeh oman Poikah Henken, kumpani karjuu: «Avva! Tuatto!»
7 Niin jotta šie et enämpi ole orja, vain lapši. Ta kun kerran olet lapši, niin olet ni Jumalan perillini Iisussan Hristossan kautti.
8 Konša työ että vielä tietän Jumalua, työ kumartija šemmosilla jumalilla, kumpaset ei olla mitänä jumalie.
9 A nyt työ tiijättä Jumalan, tahi paremmin šanottuna Jumala tietäy tiät. Ka mintähpä työ tuaš kiännyttä noijen vähäväkisien ta kurjien voimien puoleh? Meinuattako uuvveštah ruveta niijen orjiksi?
10 Työ piettä huolovašti miärättyjä päivie, kuukaušie, pruasniekka-aikoja ta vuosija.
11 Varajan, jotta lienenkö tyhjäh ruatan tiän hyväkši.
12 Pyritän teitä, vellet: tulkua šemmosiksi kuin mie olen, šentäh kun mie niise olen tullun šamanmoisekši kuin työ. Että työ ole miula mitänä pahua ruatan.
13 Muissattahan, jotta mie enšimmäisen kerran šanelin teilä Hyvyä Viestie, šentäh kun kipeyvyin.
14 Työ että pahekšin miun läsintyä ettäkä jättän milma, vain ottija miut vaštah kuin Jumalan anhelin, kuin Hristossan Iisussan.
15 Työ olija šilloin niin iloset. Missä tiän ilo nyt on? Ruohinpa šanuo, jotta šilloin, kun šuinki šemmoni ois ollun mahollista, työ oisija kiskon šilmät piäštä ta antan miula.
16 Ka mitäpä nyt! Nytkö miušta tuli tiän vihamieš, šentäh kun šanon teilä toven?
17 Nuo Hyvän Viessin viäristelijät kuotellah kaikin keinoin olla teilä mieliksi, vain šiitä ei tule mitänä hyvyä. Hyö tahotah erottua tiät meistä, jotta työ alkasija šuurella innolla kannattua heitä.
18 Hyväššä as's'ašša pitäis olla aina innokaš, eikä vain šilloin, konša mie olen tiän luona.
19 Oi työ miun kallehet lapšet! Tuaš miun pitäy käršie šynnytyšvaivoja tiän tähen šini, kuni työ että tule Hristossan moisiksi.
20 Oi kun mie nyt voisin olla tiän luona! Iänenki muuttasin teilä paissešša. A näin en tiijä, mitä tiän kera ruatasin.
21 Työ, kumpaset tahotta elyä Sakonan mukah, šanokkua miula: kuulettako, mitä Sakona šanou?
22 Onhan Pyhissä Kirjutukšissa šanottu, jotta Aprahamilla oli kakši poikua. Enšimmäisen pojan šai orjanaini Agari. Toisen pojan šai omavaltani naini Sarra.
23 Orjan poika šynty niin kuin kaikki muut ihmiset, a omavaltasen poika šentäh kun Jumala oli luvannun.
24 Täššä on peitetty merkityš. Agari, kumpasen lapšet šynnyttih orjiksi, juohattau Sinain vuaralla luajittuh šopimukšeh.
25 Agari merkiččöy Sinain vuarua Aravijašša, ta šen vaštineh on nykyni Jerusalimi, šentäh kun Jerusalimi omine lapšineh eläy Sakonan orjana.
26 A Sarra juohattau taivahalliseh Jerusalimih, kumpani on omavaltani, ta še on miän kaikkien muamo.
27 Onhan Pyhissä Kirjutukšissa šanottu:
– Pie iluo, šie, kumpani et voi šuaha lašta
ta et ole konšana šynnyttän!
Pie iluo ta karjahtele, šie,
kumpani et tiijä šynnytyšvaivoja!
Niätšen miehen jättämällä naisella on äijän lapšie,
enämmän mitä šillä, kumpani on miehellä.
28 Vellet, myö olemma lupaukšen lapšie, niin kuin Sarran poika, Issakka, oli.
29 Kuitenki niin kuin šilloin ihmisen tahošta šyntynyt poika ajeli Henken voimašta šyntynyttä poikua, niin on nytki.
30 A mitäpä Pyhät Kirjutukšet šanotah? Ne šanotah näin: «Aja pois orjanaini ta hänen poika, šentäh kun orjanaisen poika ei šua perie tuattoh hyvysie yheššä omavaltasen naisen pojan kera».
31 Myö še, vellet, emmä ole Sakonan orjie, vain olemma lupaukšen voimašta šyntynehie Jumalan lapšie.
1 Myö emmä ole enämpi orjie, šentäh kun Hristossa anto meilä oman vallan. Šentäh pisykkyä lujina, elkyä antakkua uuvveštah šituo iččienä orjan riimuloih.
2 Mie, Puavila, šanon teilä: kun antanetta laitaleikata iččenä, teilä ei ole Hristossašta mitänä hyötyö.
3 Varotan vielä kerran jokahista, jotta ken antau luatie ičelläh laitaleikkaukšen, šen pitäy elyä kaikkien muijenki Sakonan käškyjen mukah.
4 Työ, ket tahotta kelvata Jumalalla Sakonan käškyjä täyttämällä, jättijä Hristossan ta tipahtija Jumalan armon ulkopuolella.
5 Ka myö še toivomma, jotta kelpuamma Jumalalla miän ušon tähen. Henki antau meilä tämän toivon.
6 Kun ihmini ollou Hristossašša Iisussašša, niin ei ole välie, onko hänet laitaleikattu, vain ei ole. Tärkietä on vain uško, mi tulou näkyvih tykkyämiseššä.
7 Työ jo hyvyä vauhtie mänijä etehpäin. Kenpä tiät pietti, kun että enämpi tottele tosišanomua?
8 Ken muanitti tiät oikielta tieltä? Ei ainaki Jumala, kumpani teitä kuččuu.
9 Näpillini hapatušta hapattau koko taikinan.
10 Hospotih luottuan mie ušon, jotta työ rupietta ajattelomah šamoin kuin mie. A še, ken ševotti tiän mielet, šuau kuritukšen, olkah hiän ken hyväh.
11 Vellet, kun mie vieläki puolistaisin laitaleikkaušta, niin mintäh milma pitäis ajella? Šilloinhan miun pakinat Hristossan rissistä ei oltais enämpi kellänä kompaššukšena.
12 Miušta ne miehet, kumpaset yllytetäh teitä laitaleikkaukšeh, šuatais leikata omat vehkehet pois.
13 Vellet, tiät on kučuttu Sakonan orjuuvešta elämäh omalla vallalla. Ka elkyä tämän vallan nimissä piäštäkkyä valloillah omua riähkähistä luontuo, vain tykäkkyä ta paššakkua toini toista.
14 Vet Sakonan kaikki käšyt on yhissetty täh yhteh käškyh: «Tykkyä omua lähimmäistäš niin kuin iččieš».
15 Ka kun työ purretta ta repinettä toini toista, niin varokkua, jotta että toini toista täyšin hävittäis.
16 Šentäh mie šanon: eläkkyä niin kuin Jumalan Henki käšköy, šilloin että täytä oman riähkähisen luonnon himoja.
17 Niätšen ihmisen riähkähini luonto tahtou toista kuin Henki, Henki toista kuin riähkähini luonto. Ne nouššah toini toista vaštah, niin jotta työ että rua šitä, mitä tahtosija.
18 Vain kun Henki ollou teitä juohattamašša, niin työ että ole Sakonan vallan alla.
19 Ihmisen riähkähisen luonnon ruavot ollah kaikkien nähtävissä. Niitä ollah huoruinta, pakana ta šiivotoin elämä,
20 valehjumalilla kumartamini, noituuš, viha, riijat, toiseh naiseh ta mieheh varajamini, kiukkavuš, oman hyvän tavottelu, erimielisyš, [muanitukšet], viärät opaššukšet,
21 kajehuš, tappamiset, juopottelu, elämöinti ta muu šemmoni. Varotan teitä, niin kuin jo ennein olen varottan: ne, ket tämmöistä ruatah, ei piäššä Jumalan Valtakuntah.
22 A Jumalan Henki kašvattau meissä tykkyämistä, iluo ta rauhua. Še luatiu meistä käršivällisie, hyväšanasie ta hyvie. Še kašvattau meissä uškuo,
23 šuau miät leppeiksi ta opaštau meitä pitämäh iččie kurissa. Mikänä sakona ei ole näitä vaštah.
24 Ne, ket kuulutah Hristossalla, nuaklittih ristih oma riähkähini luonto kaikkien šen himojen ta tahtojen kera.
25 Kun kerran myö elämmä Henken varašša, niin miän pitäy antua Henken juohattua meitä.
26 Miän ei pie tavotella ičellänä tyhjyä kunnivuo, ei pie äršyttyä eikä kajehtie toini toista.
1 Vellet, kun ketä nähtäneh riähkyä ruatamašša, niin tiän, kumpasie Henki juohattau, pitäy hyvillä šanoilla auttua häntä myöštymäh oikiella tiellä. Kuitenki varokkua, jotta iče että joutuis riähkäh.
2 Kantakkua toini toisen takkoja. Tällä keinoin työ täytättä Hristossan sakonan.
3 Kun ken pitänöy iččieh minänih, vaikka ei ole mikänä, še valehtelou iččieh.
4 Jokahini kaččokkah vain omie ruatoja. Šilloin hiän voit ylpiellä vain ičeštäh, vertuamatta iččieh toisih.
5 Jokahisen pitäy iče kantua oma kantamuš.
6 Še, kellä Jumalan šanua opaššetah, antakkah opaštajallah kaikkie hyvyä.
7 Elkyä valehelkua iččienä! Jumalua että voi valehella. Mitä ihmini kylväy, šitä šamua hiän leikkuau.
8 Ken kylväy šiemenen oman riähkähisen luonnon peltoh, šillä tulou šurma. Ka še, ken kylväy Henken peltoh, šuau šiitä ičelläh ilmasenikusen elämän.
9 Ruatakka myö vaipumatta hyvyä, vet kun emmä hellittäne, šuamma omalla ajalla šiitä palkan.
10 Kuni meilä vielä on aikua, ruatakka myö hyvyä kaikilla, varšinki omilla uškovellilöillä.
11 Nyt mie kirjutan teilä omalla kiälläni. Niättä nämä šuuret kirjaimet!
12 Ne, ket tahotah olla hyvinä ihmisien šilmissä, reistatah pakottua teitä ottamah laitaleikkaukšen. Näin hyö ruatah vain šentäh, jotta heitä ei ajeltais Hristossan rissin tähen.
13 Ei ni iče laitaleikatut eletä Sakonan käškyjen mukah. Hyö vain šentäh tahotah šuaha tiät laitaleikatuiksi, jotta voitais šuurenteliutuo šillä.
14 Mie en ijäššäh taho kehukšenteliutuo millänä muulla kun vain miän Hospotin Iisussan Hristossan rissillä. Šen rissin tähen muailma on miula kuin kuollut, ta mie niise olen muailmalla kuin kuollut.
15 Kun ken ollou Hristossašša Iisussašša, niin šillä ei ole mitänä välie, onko hiän laitaleikattu, vain laitaleikkuamatoin. Tärkietä on, jotta Jumala on luatin hänet uuvvekši ihmisekši.
16 Antakkah Jumala oman rauhan ta armon niillä, ket eletäh tämän neuvon mukah – ta koko Jumalan Israelilla.
17 Elkäh kenkänä enämpi tuokah miula huolta. Onhan miula runkoššani huavanjälet, kumpaset šain Iisussan Hristossan takie.
18 Miän Hospotin Iisussan Hristossan armo olkah tiän kera, vellet. Amin.