Слово Твое - светильник ноге моей и свет стезе моей

Библия на финно-угорских языках



Библия

Выбрать язык

Книги Нового Завета

предыдущая главаследующая главас русским текстом

JEVANHELI IIVANAN KIRJUTTAMANA

Глава 13

Iisussa pešöy opaššettavien jalat

1Äijänpäivän pruasniekka oli tulošša. Iisussa tiesi, jotta nyt tuli še aika, konša Hänen pitäy šiirtyö täštä muailmašta Tuaton luo. Hiän aina tykkäsi niitä, ket oltih Hänen omie täššä muailmašša, ta Hiän tykkäsi heitä viimeseh šuate.

2Iisussa ta opaššettavat oltih iltasella. Juaveli oli jo pannun Juutan, Simoni Iskariotin pojan, šytämeh ajatukšen, jotta pettyä Iisussa.3Iisussa tiesi, jotta Tuatto on antan kaiken Hänen valtah. Hiän tiesi, jotta Hiän on tullun Jumalan luota ta nyt myöštyy Jumalan luo.4Hiän nousi iltaselta, heitti sviitkan piältäh, otti käsipaikan ta šito šen vyötäröllä.5Šiitä Hiän kuato vettä pešuaštieh, rupesi pešömäh opaššettavien jalkoja ta pyyhkimäh niitä käsipaikalla, kumpani oli Hänen vyötäröllä.

6Konša Iisussa tuli Simoni Petrin kohalla, Petri šano: «Hospoti, Šiekö še pešet miun jalat?»7Iisussa vaštasi: «Mitä Mie nyt ruan, šitä šie et vielä malta, ka myöhemmin šie šen maltat».8Petri šano Hänellä: «Šie et ikinä šua peššä miun jalkoja!» Iisussa vaštasi: «Kun Mie en pešše šilma, niin šiula ei ole šijua Miun luona».9Šiitä Simoni Petri šano: «Hospoti, elä peše yksistäh miun jalkoja, peše kiät ta piäki».10Iisussa vaštasi: «Šiltä, ken on kylpen, pitäy peššä vain jalat, muitein hiän on jo puhaš. Työ oletta jo puhtahat, vain että kaikin.»11Iisussa tiesi, ken Hänet pettäy, šentäh Hiän šano, jotta ei hyö kaikin olla puhtahat.

12Peštyö heijän jalat Iisussa pani sviitkan piälläh ta mäni tuaš paikallah. Hiän šano heilä: «Maltattako työ, mitä Mie teilä ruavoin?13Työ pakautatta Milma Opaštajakši ta Hospotiksi ta oikein ruatta: šehän Mie olen.14Niin kuin Mie, tiän Hospoti ta Opaštaja, pesin tiän jalat, niin tiänki pitäy peššä toini toiselta jalat.15Mie luajin tämän teilä malliksi. Ruatakkua työ šamoin kuin Mie ruavoin.16Toven totta šanon teilä: ei käškyläini ole isäntyä šuurempi eikä työnnetty työntäjyä šuurempi.17Nyt kun työ tämän tiijättä, niin ošakkahat oletta, kun näin ruatta.

18Mie en šano tätä teistä kaikista. Tiijän, ketä olen valinnun. No tämän Pyhien Kirjutukšien šanan pitäy täyttyö: ‘Še, ken šyöy Miun kera leipyä, noušou Milma vaštah’.19Šanon tämän teilä jo nyt, ennein kuin še tapahtuu, jotta työ uškosija Miun olovan Še, ken Mie olen.20Toven totta šanon teilä: ken ottau vaštah šen, kenen Mie työnnän, še ottau vaštah Miut. Ta ken ottau vaštah Miut, še ottau vaštah Miun Työntäjän.»

Iisussa šanou, ken Hänet pettäy

(Matv. 26:20-25; Mark. 14:17-21; Luk. 22:21-23)

21Tämän šanottuo Iisussa henken tušašša virkko opaššettavillah: «Toven totta šanon teilä: yksi teistä pettäy Miut».22Opaššettavat kačeltih toini toista tietämättä, keštä Hiän pakasi.

23Yksi opaššettavista, še, ken oli Iisussalla armahin, oli iltasella Iisussan viereššä.24Simoni Petri anto hänellä merkin, jotta kyšyis Iisussalta, keštä Hiän pakajau.25Opaššettava šiirty lähemmäkši Iisussua, kiänty Häneh päin ta kyšy: «Hospoti, kenpä še on?»26Iisussa vaštasi: «Še, kellä Mie annan tämän leipäpalan». Šiitä Hiän kašto palan ta anto šen Juutalla, Simoni Iskariotin pojalla.27Šamašša, kun Juuta otti leipäpalan, šaatana mäni häneh. Iisussa šano hänellä: «Mitä ruat, rua ruttoseh!»28Kenkänä iltasella olijista ei piäššyn tolkkuh, mintäh Iisussa šano hänellä näin.29Juutalla oli yhtehini kukkaro. Šentäh eryähät smietittih, jotta Iisussa käški hänen oštua mitänih pruasniekakši tahi antua miilostinua köyhillä.30Leipäpalan šyötyö Juuta läksi heti uloš. Oli yö.

Uuši käšky

(Matv. 26:31-35; Mark. 14:27-31; Luk. 22:31-34)

31Konša Juuta oli männyn, Iisussa šano: «Nyt Ihmisen Pojan kunnivo tuli näkyvih, ta Jumalan kunnivo tuli näkyvih Häneššä.32Ta kun Jumalan kunnivo tuli näkyvih Häneššä, niin Jumala niise näyttäy Hänen kunnivon Ičeššäh, ta rutto näyttäyki.33Lapšet, vain vähäsen aikua Mie olen tiän kera. Työ ečittä Milma, ka Mie šanon nyt teilä šaman, min šanoin jevreilöilläki: kunne Mie mänen, šinne työ että voi tulla.34Mie annan teilä uuvven käšyn: tykäkkyä toini toista! Niin kuin Mie olen tykännyn teitä, šamoin työki tykäkkyä toini toista.35Kaikin tiijetäh, jotta työ oletta Miun opaššettavat, kun työ tykännettä toini toista.»

36«Hospoti, kunnepa Šie mänet?» kyšy Simoni Petri. Iisussa vaštasi: «Kunne Mie mänen, šinne šie et voi Miun kera nyt lähtie, ka myöhemmin tulet».37Petri šano: «Hospoti, mintähpä mie nyt en voi tulla Šiun kera? Mie annan vaikka oman henken Šiun puolešta.»38Iisussa šano hänellä: «Šiekö annat henkeš Miun puolešta? Toven totta šanon šiula: ennein kuin kukko kiekuu, šie kolmičči kieltäyvyt Miušta.»


предыдущая глава Глава 13 следующая глава