Слово Твое - светильник ноге моей и свет стезе моей

Библия на финно-угорских языках



Библия

Выбрать язык

Книги Нового Завета

предыдущая главаследующая главас русским текстом

JEVANHELI MARKIN KIRJUTTAMANA

Глава 12

Peittopakina viinasatun vuokruajista

(Matv. 21:33-46; Luk. 20:9-19)

1Iisussa rupesi pakajamah heilä peittopakinoilla. Hiän šano:

«Mieš issutti viinasatun. Hiän luati aijan šen ympärillä, louhi kallivoh altahan viinamarjojen tallomista varoin ta rakenti vahilla lavan. Šiitä hiän vuokrasi satun viinamarjan kašvattajilla ta iče läksi vierahih maih.

2Šovittuh aikah hiän työnsi oman paššarin viinamarjan kašvattajien luo, jotta šais heiltä oman ošan satun marjoista.3Ka nepä otettih mieš kiini, piekšettih hänet ta toimitettih jälelläh tyhjin käsin.4Isäntä työnsi heijän luo toisen paššarin. Tätä hyö kivitettih, lyötih piäh ta häpien kera toimitettih jälelläh.5Šiitä hiän työnsi tuaš uuvven paššarin, tämä hyö tapettih. Vielä monie muita isäntä toimitti viinamarjan kašvattajien luo. Yksie hyö piekšettih, toisie tapettih.6Lopulta jäi vain hänen armaš poika. Viimesekši isäntä työnsi poikah heijän luo, iče tuumaičči: ‘Miun omua poikuani hyö ei ruohita koškie’.7No a viinamarjan kašvattajat tuumaitih keškenäh: ‘Tällä jiäy tuaton kuoltuo viinasatu. Tappakka hänet, niin satu on miän.’8Hyö otettih poika kiini, tapettih hänet ta luotih pois viinasatušta.

9Mitäpä viinasatun isäntä nyt ruatau? Hiän tulou ta tappau nuo viinankašvattajat ta vuokruau satun toisilla.10Oletta vet luken Pyhistä Kirjutukšista tämän kohan:

– Kivi, mi ei rakentajilla kelvannun,
on nyt rakennukšen piäkivi.
11Hospotilta tämä on tullun,
ta meistä še on šuuri kumma.»

12Ylipapit, sakonanopaštajat ta rahvahan vanhimmat hokšattih, jotta Iisussa pakasi heistä täššä peittopakinašša. Hyö ois tahottu ottua Hänet kiini, ka varattih rahvašta, šentäh annettih Hänen olla ta lähettih pois.

Pitäykö keisarilla makšua veruo?

(Matv. 22:15-22; Luk. 20:20-26)

13Hyö työnnettih šiitä muutomie farisseita ta iirotilaisie Iisussan luo, jotta eikö šuatais Häntä šanašta kiini.14Ne tultih ta šanottih Hänellä: «Opaštaja, myö tiijämmä, jotta Šie pakajat totta etkä välitä, mitä ihmiset Šiušta ajatellah. Šie piet kaikkie šamanarvosina ta oikein opaššat Jumalan tietä kaikilla. Ka niin šano, onko oikein makšua keisarilla veruo, vain ei? Pitäiskö miän makšua, vain ei?»

15Iisussa tiesi heijän ounahuon ta šano: «Mintäh työ yritättä šuaha Miut šanoista kiini? Tuokua dinarin raha ta näyttäkkyä Miula.»16Hyö tuotih raha ta Hiän kyšy: «Kenen kuva ta kenen nimi šiinä on?» Hyö vaššattih: «Keisarin».17Šilloin Iisussa šano heilä: «Antakkua ka niin keisarilla še, mi keisarilla kuuluu, ta Jumalalla še, mi Jumalalla kuuluu». Hyö äijän kummekšittih näitä šanoja.

Nouššahko kuollehet?

(Matv. 22:23-33; Luk. 20:27-40)

18Šiitä Iisussan luo tuli saddukeita*a, kumpaset šanotah, jotta kuollehet ei noušša. Hyö šanottih Hänellä:19«Opaštaja, Moissei kirjutti meilä näin: ‘Kun mieš kuollou, ta häneltä jiänöy naini, a ei lašta, niin hänen vellen pitäy ottua leški naisekšeh ta šuaha vainualla jälkiläini’.20Oli šeiččemen velleštä. Vanhin heistä akottu ta kuoli, a lapšie ei jiänyn.21No šiitä toini velli otti lešen, ka hiänki kuoli jättämättä lapšie. Šamoin kävi kolmannella22ta kaikilla šeiččemellä: yheltäkänä ei jiänyn lapšie. Kaikkein viimesenä kuoli iče naini.23Kun tulou päivä, konša kaikki kuollehet nouššah, niin kenen naini hiän šilloin on? Hiän vet oli kaikkien šeiččemen naisena.»

24Iisussa vaštasi heilä: «Työ oletta ekšykšissä, a mintäh? Šentäh, kun että tiijä Pyhie Kirjutukšie ettäkä Jumalan voimua.25Kuollehista nouššuot ei akotuta eikä männä miehellä, a hyö ollah niin kuin anhelit taivahissa.26Kun nyt tuli pakinakši kuollehista noušomini, niin Pyhien Kirjutukšien mukah kuollehet nouššah. Ettäkö ole luken Moissein kirjašta pakinua palajašta penšahašta? Šiinä Jumala šano Moisseilla: ‘Mie olen Aprahamin Jumala, Issakan Jumala ta Juakon Jumala’.27Ei Hiän ole kuollehien Jumala, vain elävien. Aprahami, Issakka ta Juakko eletäh ielläh kuoloman jälkehki. Työ oletta šuurešti ekšykšissä.»

Kyšymyš šuurimmašta käšyštä

(Matv. 22:34-40; Luk. 10:25-28)

28Eryäš sakonanopaštaja kuuli heijän pakinan ta hokšasi, kuin hyvin Iisussa vaštasi saddukeiloilla. Hiän tuli ta kyšy Iisussalta: «Mi käšky on kaikista tärkein?»29Iisussa vaštasi: «Enšimmäini käšky on tämä: ‘Kuulkua, Israelin rahvaš! Hospoti, miän Jumala, on ainut Hospoti.30Tykkyä Hospotie, omua Jumaluaš, koko šytämeštäš, kaikella henkelläš, kaikella mielelläš ta kaikin voimin.’ Tämä on enšimmäini käšky.31Toini šaman vertani on tämä: ‘Tykkyä omua lähimmäistäš niin kuin iččieš’. Näitä šuurempua käškyö ei ole olomašša.»

32Sakonanopaštaja šano Hänellä: «Oikein, Opaštaja! Totta pakasit, jotta Hospoti on ainut Jumala, ei ole muita kuin Hiän.33Ta kun ihmini tykkyäy Häntä koko šytämeštäh, kaikella mielelläh, kaikella henkelläh ta kaikin voimin, ta tykkyäy lähimmäistäh niin kuin iččieh, še on enämmän kuin polttouhrit ta kaikki muut uhrit.»34Iisussa näki, jotta sakonanopaštaja vaštasi viisahašti, ta šano hänellä: «Šie et ole etähänä Jumalan Valtakunnašta».

Šen jälkeh kenkänä ei ruohtin kyšyö Iisussalta mitänä.

Tuavitan poikako vain Tuavitan Hospoti?

(Matv. 22:41-46; Luk. 20:41-44)

35Iisussa opašti jumalankojissa ta šano: «Mitein sakonanopaštajat voijah šanuo, jotta Hristossa on Tuavitan poika?36Tuavittahan iče Pyhän Henken juohatukšešta kuččuu Häntä omakši Hospotiksi. Hiän šanou näin:

– Taivahaini Hospoti šano miun Hospotilla:
Issu Miun oikiella puolella,
kuni Mie lyön muah Šiun viholliset,
panen hiät Šiun jalkojen alla.

37Tuavitta iče šanou Hristossua omakši Hospotikseh. Ka kuin Hristossa šilloin voit olla Tuavitan poika?»

Šuuri rahvašjoukko kuunteli Iisussua mielelläh.

Varokkua sakonanopaštajie!

(Matv. 23:1-12; Luk. 20:45-47)

38Iisussa opašti vieläi näin: «Varokkua sakonanopaštajie! Hyö mielelläh kävelläh pitissä vuatteissa ta vuotetah, jotta heitä tervehittäis pihoilla.39Sinagogašša hyö mielelläh issutah enšimmäisillä istumilla ta pruasniekkastolašša kunnivopaikoilla.40Ka hyö še viijäh leškilöiltä talot ta moliuvutah pitälti vain šentäh, jotta ihmiset nähtäis. Šitä kovempi suutu hyö šuahah.»

Lešen lahja Jumalalla

(Luk. 21:1-4)

41Iisussa istu jumalankojin rahalippahan vaštapiätä ta kaččo, mitein ihmiset pannah šiih rahua. Monet pohatat annettih äijin.42Šiitä tuli köyhä leškinaini ta pani lippahah kakši pientä rahua – oisko yhen vaškirahan verran.43Iisussa kučču opaššettavat luokšeh ta šano heilä: «Šanon teilä toven: tämä köyhä leški pani lippahah enämmän, mitä kenkänä toini.44Muut annettih liijoista rahoistah, a hiän anto ainusistah, anto kaiken mitä hänellä oli, kaiken mitä hiän tarvičči, jotta elyä.»


*a 12:18 Saddukeit kačo šelityštä Matv. 3:7.

предыдущая глава Глава 12 следующая глава