Asafan psalm. 1Ižand, jumaloiden Jumal, pagižeb da kucub ühthe kaiken mirun man päivnouzmaspäi päivlaskmahasai. 2Sionalpäi, miččen čomuz’ om täuz’, tuleb Jumal. 3Meiden Jumal tuleb i ei ole vaitti: hänen edes om kaikenpoltai lämoi, a hänes ümbri sur’ torok. 4Hän kucub vahvištajikš taivhan da man, hän sudiškandeb ičeze rahvahan: 5«Kerakat minunnoks minun pühid, ked žertvoil tegiba minunke kožmusen». 6Taivhad sanuba, miše Jumal om sudii, hän om oiktuden Jumal.
7«Kundle, minun rahvaz, midä teile sanun! Kundle, Izrail’, minä väritan sindai. Minä olen Jumal, sinun Jumal. 8En lajiška sindai sinun žertvoiš, poltandžertvad oma kaiken minun edes. 9En ota härgad sinun pertišpäi, en kozad sinun tanhaspäi, 10sikš ku kaik mecan živatad oma minun, kaik živatad tuhil mägil. 11Tedan kaik lindud mägil, kaik živatad pöudoil oma minun. 12Ku oližin näl’gäs, ka en sanuiži sinei, sikš ku minun om ma i kaik mi sil om. 13Söižin-ik härgiden lihad, vai joižin-ik koziden vert? 14To Jumalale lahjaks kitändsanad, tege, kut oled toivotanu Ülähäižele. 15Kucu mindai abuhu ahthal aigal! Minä päzutan sindai, i sinä pidäškad mindai korktas arvos».
16Jumalatomale Jumal sanub: «Kut sinä void pagišta minun käsköiden polhe, kut void sanelda minun kožmusen polhe, 17a iče ed navedi minun opendust, tacid minun sanad sel’gän taga? 18Ku näged varghan, oled hänenke ühtes, oled ühtes verhiden akoiden magadajidenke. 19Sinä andad valdan ičeiž sule pagišta pahad, sinun kel’ punob manitust. 20Sinä ištud da pagižed pahad ičeiž velles, kelastad ičeiž maman poigas. 21Muga tegid, a minä olin vaitti. Sinä meletid, miše minä olen sinun karthine. No minä käsken sindai pidäda vastust ičeiž tegoiš, ton sinun grähkäd sinun sil’miden edehe. 22El’gekat nece, tö ked unohtit Jumalan, ika rebitan teid, i päzutajad ei linne. 23Ken tob minei žertvaks kitändsanad, hän pidäb mindai korktas arvos. Ken püžub oiktal tel, hän nägištab, kut Jumal päzutab».
с русским текстом