1Horan ohjandajale. Homendezzor’an noustes. Davidan psalm. 2Minun Jumal, minun Jumal, kulišta mindai! Mikš sinä jätid mindai? Pakiten pakičen sinun abud, no sinä oled edahan. 3Minun Jumal, minä kucun sindai päiväl, no sinä ed anda vastust minei, kucun öl, i ei ole minai tüništoitust.
4No sinä oled Pühä, sinä eläd Izrail’an ülenzoituzsanoiden keskes. 5Sinuhu oma nadeinus meiden tatad, sinuhu hö uskoiba, i sinä päzutid heid. 6Sindai hö kucuiba i saiba abud, sinuhu vauvatiba i ei manitanus.
7No minä olen čunz’, en ole mez’, mehiden keskes nagranzoittud, rahvahal hondostadud. 8Kaik mindai nägijad nagraba mindai, likutaba päl sanudes: 9«Hän om vauvatanu Ižandaha. Ka abutagha Ižand hänele da päzutagha händast, ku hän om hänele mel’he».
10Sinä pästid mindai maman vacaspäi, andoid minei kaičust maman rindhiš. 11Sündundaspäi olen sinun holiš, maman vacaspäi sinä oled minun Jumal. 12Ala ole edahan minuspäi! Sured tuskad oma rindal, a abunikad ei ole.
13Härgkogo om ümbri minus, Vasanan lihavad härgad ümbärziba mindai. 14Ned avaižiba kidad kuti levad, kudambad räväiten himoičeba sališt. 15Minun väged mäniba kut vezi maha, lud eriganziba toine toižespäi. Minun südäin tegihe kuti vaha, se suli minun rindhiš. 16Kurk kuivi kuti padan karik, kel’ tartui sun lagehe. Man pölühü sinä panid mindai kolmaha. 17Sikš ku koiriden kogo ümbärzi mindai, ümbri minus tungihe pahantegijad. Minun käded i jaugad om puhkaitud, 18kaik minun lud voiži lugeda. Hö kacuba minuhu tehtes nägemusen, 19jagaba kesknezoi minun sobad, minun paidas taciba arban.
24Tö Ižandan varaidajad, ülenzoitkat händast! Kaik Jakovan rod, tege händast tetabaks! Izrail’an rahvaz, pidä händast korktas arvos! 25Hän ved’ ei tacind gor’ahišt, ei hül’gäidand välläd, ei peitänd hänespäi ičeze sil’mid, a kulišti händast, konz hän pakiči abud. 26Sindai minä ülenzoitan pühäkodin sures suimas, sinun varaidajiden edes minä täutan minun toivotused.
27Sögaha gol’l’ad külläks, ülenzoitkaha Ižandad händast ecijad. Elägaha teiden südäimed igäks kaikeks! 28Kaik man agjad muštkaha necen, i käraukahas Ižandan polhe. Kumardaghas hänele kaik verhad rahvahad, 29sikš ku Ižandan om kunigahuz’. Hänen valdan al oma kaik rahvahad.
30Kaik man sured söba i kumardasoiš hänele, hänen edehe lankteba kaik, ked tegesoiš man pölüks, ked ei voigoi eläda kaiken. 31Minun jäl’ghe astujad služiškandeba Ižandale, heid kucuškatas hänen lapsikš kaiken igän. 32Hö tuleba i sanuba hänen tot rahvahale, kudamb sündub edehepäi, sanuba, midä hän om tehnu.
с русским текстом