Выбрать язык
Книги Ветхого Завета
Книги Нового Завета
с русским текстом1I minä näin prestolal istujan oigies käis torvikniigan, kirjutetun puoles dai toizes da salvatun seiččemel pečatil.2I vie minä näin vägevän anhelin, kudai kovah sanoi: «Ken on pädii avuamah tämän torvikniigan da murdamah sen pečatit?»3No niken ni taivahas, ni mual, ni muan al ei voinnuh avata torvikniigua, ei voinnuh ni kaččuo sih.4Minä itkin äijäl, gu ei löydynyh nikedä, ken ollus pädii avuamah tädä torvikniigua libo kaččomah sih.5Sit yksi vahnimis sanoi minule: «Älä itke! Kačo, voitti Juudan rovun leijon, Davidan juuren veza! Häi voibi avata torvikniigan i murdua kai seiččie pečattii.»
6I minä näin, kui prestolan da n'ellän elävän keskes da vahnimien keskel seizoi Vuonu. Se oli gu iškietty, i sil oli seiččie sarvie da seiččie silmiä - net Jumalan seiččie hengie, kudamat on työtty kaikele muale.7Häi tuli lähembäkse da otti torvikniigan prestolal istujan oigies käis.
8Konzu Vuonu otti torvikniigan, net n'elli eläviä da kaksikymmen n'elli vahnimua langettih muah Hänen edeh. Jogatoizel vahnimal käzis oli arfu da kuldaine mal'l'u täyzi kuajindusavvuu. Se savvu on Jumalah uskojien malitut.9
Hyö pajatetah uuttu pajuo:
- Sinä olet pädii ottamah tämän torvikniigan
da avuamah sen pečatit,
sikse gu Sinuu on iškietty,
Sinä omal verel ostit Jumalale
ristikanzoi kaikis rodulois,
kaikis kielis, kaikis rahvahis da mualois.
10Sinä luajiit heis valdukunnan da papit
meijän Jumalale;
hyö ruvetah pidämäh valdua mual.
11Prestolan, elävien da vahnimien ymbäri näin suuren anhelijoukon i kuulin heijän iänen. Heidy oli lugemattomat joukot, kymmene tuhattu kerdua kymmene tuhattu i tuhat kerdua tuhat,12i hyö sanottih äijäl:
- Vuonu, kudai on iškietty,
on pädii suamah vallan,
bohattuon, mielevyön da väin,
kunnivon, taivahallizen valgien
da ylendyksen!
13I minä kuulin, kui kai luajitut taivahas, mual, muan al i meres, kai, midä niilöis on, sanottih:
- Hänele, kudai istuu prestolal,
Hänele da Vuonale
ylendys, kunnivo, taivahalline valgei da vägi
ainos dai ilmazen ijän!
14I net n'elli eläviä sanottih: «Amin'!» Vahnimat langettih muah da ozutettih kunnivoičustu.
Глава 5