Выбрать язык
Книги Ветхого Завета
Книги Нового Завета
с русским текстом1Pidäy minul vie löyhkiä, hos sit ei ole nimidä hyviä. Eistyn nygöi nägylöih da Ižändän jiävindöih.2Tiijän yhten Hristosas eläjän ristikanzan, kudamua temmattih kolmandeh taivahah n'ellitostu vuottu tagaperin. Oligo häi silloi rungas vai ei olluh, sidä en tiijä. Sen tiedäy Jumal.3-4Tiijän, tädä miesty otettih ruajuh, i sie olles häi kuuli sanat, kudamii ristikanzu eigo voi sanuo, eigo hänel ni sua niilöi sanuo. Oligo häi silloi rungas vai ei olluh, sidä en tiijä. Sen tiedäy Jumal.5Nengozes miehes minä löyhkän, ičes - en, löyhkän vai omas väittömyös.6I hos menizin hyväkse, en olis mieletöi, sikse gu pagizizin tottu. No minä piettelemmös, gu niken ei duumaiččis minus enämbiä, min häi minus nägöy libo kuulou.7I gu minä en löyhkäs nengomien suurien jiävindöin täh, minule rungah annettih muokkuamah minuu terävy piidoi - sattanan anheli, anna minä en mene hyväkse.8Kolme kerdua pokoroičimmos Jumalale, gu se piidoi lähtis minus iäre.9No Häi vastai minule: «Sinule roih kylläl minun hyvyös. Vägi parahite nägyy väittömyös.» Sendäh minä äijiä rakkahembi rubien löyhkämäh omas väittömyös, anna eläy minus Hristosan vägi.10Sendäh minä olen hyväs mieles, konzu olen väitöi, konzu minuu abeitetah, konzu minul on jygei, konzu minuu painetah da ahtistetah Hristosan täh. Konzu olen väitöi, vai sit olen vägevy.
11Nygöi minä olen ihan mieletöi, työ minuu luajiitto moizekse. Teil pideli kiittiä minuu. Minä nimil en ole pahembi nualoi suurii apostoloi, hos olen animi.12Olenhäi minä teijän keskes ozutannuh iččie tozi apostolannu, gu väzymättäh luajiin tunnusmerkilöi, kummii da suurii ruadoloi.13Milbo teidy vuartih toizien uskojien kanzukundien ies? Vai sil, gu minä en olluh teile vaivakse. Prostikkua minuu täs viäryös!
14Minä olen valmis kolmanden kerran tulemah teijän luo, i vaivata teidy en tahto; minule ei pie nimidä teis, pidäy vai teidy iččie. Eihäi lapsil pie kerätä eluo vahnembile, a pidäy vahnembil – lapsile.15Minä hyväl mielel kulutan omat elot, kulutan iččiegi teih niškoi. Ga ku minä äijäl suvaičen teidy, pidäygo sit minuu suvaija vähembäl?16Nu olgah, minä en jygeitännyh teidy. No toinah äijäl viizastin da muanivol sain teidy käzih?17Vai toinah minä hyövyin teis kenentahto vuoh, niilöin vuoh, kudamii työnnin teijän luo?18Minä käskin teijän luo Tiitan da työnnin hänenke vie yhten vellis. Hyödyigo sit Tiittu teis? Emmogo myö hänenke yhteh mieleh ruadanuh? Emmogo yksii jälgii myöte kävellyh?
19Toinah smietittö, myö ainos vai puolistammo iččie teijän ies? Ei, myö pagizemmo Jumalan ies gu Hristosan omat. Armahat vellet, kai tämä tulou teile hyvyökse.20Minä vet varuan, gu sinne tulduu en tabua teidy moizinnu, mittuminnu tahton, i sit työgi etto näi minuu moizennu, mittumannu tahtotto. Varuan, gu näin sie riidua, kadehuttu, suutundua, oman hyvyön tabailendua, pahoi paginoi toizis, kielien kandelendua, suurendelendua, segovustu.21Anna vai ei alendas minuu Jumal, konzu minä myös tulen teijän luo! Anna vai ei pidäs minul itkie äijien niilöin periä, kudamat luajittih riähkiä da ei hyllätty jumalattomua elaigua, karguandua da kaikenjyttymiä vällillizytty, kudamis hyö elettih.
Глава 12