1 Urostakkua, urostakkua Minun rahvastu, sanou Jumal teijän. 2 Sanokkua Jerusalimale sydämen sanoi, sanokkua sille, gu sen pakkoruado loppih, sen viäryöt on sovitettu, sikse gu kaksinkerdazesti sai se Ižändän käis kaikis omis riähkis.
3 Kirgujan iäni kuuluu elämättömäs muas: Valmistakkua Ižändäle dorogu! Luajikkua oigiekse tazamuale tropat meijän Jumalale! 4 Kai orrot täytyttähes, kai mäit da mättähät painuttahes, Anna kiännälmykset oijetah, a kiviköt muututah sileikse dorogoikse! 5 Sit jiävihes Ižändän kunnivo, nägöy joga elävy [Jumalan piäständän], se on sanottu Ižändän suul.
6 Iäni sanou: Sanele! Toine sanou: Midä pidäy sanella? Kai, mi eläy, on vai heiny, kai sen čomus on kui niityn kukkaine. 7 Kuivau heiny, näivistytäh kukat, konzu Ižändy hengiäy niih. Mugai rahvas on vai heiny. 8 Heiny kuivau, kukku näivistyy, a meijän Jumalan sana pyzyy ijän.
9 Nouze korgiele mäile, Sion, hyvän viestin tuoju! Nosta suuri iäni, Jerusalim, hyvän viestin kandai! Nosta, älä varua, sano Juudan linnoile: Täs on teijän Jumal!
10 Kačo, Ižändy Jumal tulou suuren väinke, Hänen käzis on valdu. Hänen ruadopalku on Hänenke, Hänen silmien ies on Hänen tuomine. 11 Kui paimoi Häi rubieu paimendamah omua karjua, vuonazii Häi rubieu ottamah yskäh, kandelou niidy ryndähil, emälambahii Häi viettäy.
12 Ken miäräi viet omal kahmalol? Ken kämmenel miäräi taivahan? Ken miäräl miäräi kai muan pölyt? Ken viessai viesoil mäit da mättähät? 13 Ken ellendi Ižändän hengen da oli Hänel n՚evvojannu da opasti Händy? 14 Kenenke Häi pidäy soviettua? Ken Hänele andau mieldy da ohjuau Händy oigiele dorogale, andau Hänele tieduo da ozuttau Hänele viizahuon dorogan?
15 Kai rahvahat ollah kui pizaret vezirengis, kui pölyine viesoil. Kačo, Häi nostau meren suaret kui hiekkazen. 16 Livanan meččii ei tävvy Hänele verhutulekse, elättii sie ei tävvy Hänele poltanduverhakse. 17 Kai rahvas Hänen ies ollah gu tyhjy, hyö ollah pienembät olemattomuttu da tyhjytty.
18 Ga mihbo sit voitto työ verrata Jumalua? Mittuman kuvan lövvättö vastinehekse? 19 Kuvan valau muasteri, kuldumies peittäy sen kullal, luadiu sih hobjučieppizet. 20 A kel ei ole jengua kallehih lahjoih, se ottau lahomattoman puun, löydäy hyvän muasterin, gu luadie hyvä kuva, kudai seižos lujah. 21 Ettogo työ tiijä? Ettogo kuulluh? Eigo teile sanottu alguudah myö? Ettogo työ ellendännyh muan alustamizes? 22 Häi on Se, kudai istuu muan kannen piäl, a mual eläjät ollah kui čirkat Hänen ies. Häi levitti taivahan kui hienon paltinan i luadii sen kui stuanun elettäväkse. 23 Häi tyhjäkse muuttau kniäzilöi, luadiu animikse muan sud՚d՚ii. 24 Vaste heidy pandih, odva kylvettih, vaste juuruttih muah, gu Häi jo hengäi heih, hyö kuivettih, i tuulispyöröi vedi heidy kui ollen.
25 Ken on Minun jyttyine, kenenke verduatto? – sanou Pyhä. 26 Nostakkua silmät korgieh taivahah, kačokkua, ken luadii sen kaiken? Ken tuou edeh lugemattomat taivahan joukot? Häi kaikkii sanou nimel. Äijy on Hänel vägie, suuri on joukko, i niken ei jiä bokkah.
27 Kuibo voit sinä sanuo nenga, Juakoi, kui sanot, Izrail՚: «Minun matku on peitetty Ižändäs, minun dielo on unohtuksis minun Jumalal»? 28 Etgo sinä tiijä? Etgo kuulluh, gu ilmanigäine Ižändy Jumal, kudai luadii kai muan agjat, ei väzy, ei kaimua vägie? Hänen mielii ei sua tiijustua. 29 Häi andau väzynyöle vägie, vaivunuole lujuttu. 30 Väzytäh brihaččut da vaivutah, nuoret miehet kuavutah. 31 A Ižändäh uskojat suajah uuttu vägie, nostetah siivet, kui kotkat, juostah – ei vaivuta, astutah – ei väzytä.
с русским текстом