1Viizahus luadii ičele koin, vesti seiččie pačastu sih, 2iški žiivattua, majendi viinan da valmisti stolan, 3työndi omii käskyläzii kuuloittamah linnan korgiel kohtal: 4«Kel ei ole mieldy, tulgah tänne!» A vähämielizile häi sanoi: 5«Tulgua, syögiä minun leibiä, juogua minun sevoitettuu viinua. 6Hylläkkiä mielettömys, kävelkiä da eläkkiä mielenke.»
7Ken tahtou oijendua oman ičen suvaiččijua, suau pahan sluavan, a gu nevvot jumalattomua – tačman ičele piäle. 8Älä oijenda oman ičen suvaiččijua, gu se ei rubies vihuamah sinuu, oijenda mieleviä, i se rubieu suvaiččemah sinuu. 9Anna nevvo mieleväle, i häi rodieu vie mielevembi. Opasta oigiedu, i häi rubieu tiedämäh vie enämbän. 10Mielevyön algu on Ižändän varuandu, Pyhän tunnustamine – ellendyksen alustu.
11Minä, Mielevys, annan sinule äijänkerdazesti eländypäiviä, ližiän sinule eländyvuosii. 12[Poigu minun,] gu sinä ollet viizas, ga olet viizas ičele [da omahizile hyväkse], a ku ollet pahatabaine, ga vai ičele pahuokse. [Ken eläy kielahuol, se on tuulen paimoi, se tabailou lendäjii linduloi, sikse gu jätti oman viinumuarjusavun, yöksyi oman pellon kujozil, matkuau viettömäs tyhjäs muas, muas, kudai tahtou vetty. Häi keriäy käzil tyhjiä.]
13Akku tuhmu, iändäi, mieletöi, tiedämätöi 14istuu oman taloin veriällyö stuulal, linnan korgiel kohtal 15da kuččuu siiriči astujii, kuduat astutah omii matkoi: 16«Ken olet mieletöi, tule tänne!» A vähämielizele häi sanou: 17«Varrastettu vezi on magei, a peitetty leiby on hyvä». 18Se toine ei ellendä, gu sie ollah kuolluot, tuonilmaine syvys on hänen kučuttuloile varustettu. [No sinä välty, älä azetu, älä kačo häneh. Muga piäzet vierahis vezis. Pagie vierahis vezis, älä juo vierahas silmykaivos, gu eliä hätkembi da gu liževyttäs sinun vuvvet.]
с русским текстом