1Pajojoukon ohjuajale. Davidan opastus, kuduan häi kirjutti2 jälles sidä, gu Doek edomilaine kielitti Saulale Davidan tulendas Ahimelehan kodih. 3 Mikse menet hyväkse pahal ruavol, sinä vägivaldaine? Jumalan armo on ainos minunke. 4 Sinun kieli pagizou pahua, se on terävy kui veičči, se muanittau. 5 Sinä suvaičet pahuttu enämbäl gu hyvytty, kielastustu enämbäl gu tottu. 6 Sinä suvaičet surman sanoi, sinä kielastelii kieli. 7 Sikse Jumal murdau sinuu loppuh suate, Häi tabuau sinuu, tembuau sinuu eloisijas, kiškou sinun juuret elävien muas. 8 Sen nähtäh oigeimielizet da pöllästytäh, hyö ruvetah nagramah hänen piäl da sanotah: 9 «Täs on ristikanzu, kudai ei ottanuh Jumalua suojakse, a uskoi omih suurih eloloih da vie enämbän luadi pahua». 10 A minä olen kui vihandu voipuu Jumalan pyhäkois. Minä uskon Jumalan armoh ainos, ilmazenijän. 11 Ižändy, minä ijän kiitän Sinuu sit, midä olet luadinuh. Minä uskon Sinun nimeh, Sinä olet hyvä Omii pyhii vaste.
с русским текстом