1Pajojoukon ohjuajale. Idifuman mugah. Davidan psalmu. 2 Minä sanoin: «Rubien kaččomah iččie, ku ei puuttuo riähkih paginoin periä. Rubien pidämäh suudu salvas, olen vaikkani, kuni jumalatoi on minun ies». 3 Muga minä olin kieletöi, olin iänetöi, en paissuh ni hyväh näh, a minun tusku vai yldyi. 4 Minun syväin oli kui tules, hengästykset oldih palavat kui tuli, i muga minul pidi paista. 5 Ižändy, anna minule tiediä, konzu minun elaijale tulou loppu, mi on minun päivien lugu, ku minä tiedäzin, mittuine on minun igä. 6 Sinä annoit minule vai kobrazen päiviä, minun igä Sinun silmis on animi. Vai lyhytaigaine häly on ristikanzan elos. 7 Ristikanzu tulou da menöy, häviey kui kuvahaine. Tyhjiä häi hälizöy, keriäy eluo, a ei tiijä, kelle net puututah. 8 A nygöi midä minul vuottua, Ižändy? Minun toivo on Sinus. 9 Piästä minuu kaikis minun riähkis, älä jätä minuu hajuttomile nagrettavakse. 10 Minä olen nygöi vaikkani, en avua suudu, Sinushäi kai tulou. 11 Älä lyö minuu, en kestä enämbiä Sinun käin iškuu. 12 Gu Sinä čakkuat da satatat ristikanzua hänen riähkien täh, Sinä lopet hänen čomuon kui koi sovan. Vai tuulen hengähtys on ristikanzu. 13 Kuule, Ižändy, minun malittu, ota vastah minun voiveroitandu! Älä ole minun itkun kuulematoi, gu minä olen tulolaine Sinun ies, vieras, kui kai minun tuatat oldih. 14 Jätä minuu, ku voizin toibuo, enne ku lähten, i minuu jo ei rodei.
с русским текстом