1Davidan psalmu muailman luajindas. Ylendä Ižändiä, minun hengi! Ižändy, Jumalazeni, Sinä olet ylen suuri! Sinun sovannu on kunnivo da suurus, 2 Sinä selgiet valgieh kui sobah. Sinä oijendat taivahat kui stuanupaltinan. 3 Sinä luajit Omat zualat vezien piäl, pilvet luajit Omakse kärrykse da lennät tuulen siivil. 4 Sinä luajit tuulet Sinun sanankandajikse, tulen luajit Sinun käskyläzekse. 5 Sinä azetit muan lujale alustale, se ei lekahtai ilmazesijäs. 6 Sinä katoit sen syvyön vezil kui soval, mägilöilgi seizoi vezi. 7 Sinä käskit vezii, i net pajettih, Sinun iäni jyrähtih, i net lähtiettih kiirehel juoksemah. 8 Mäit nostih, alangot heityttih tiloil, kuduat Sinä niilöile kačoit. 9 Sinä panit rajat, kudamis piäliči viet ei voija mennä, net ei tulla järilleh kattamah muadu. 10 Mägien rindehile Sinä puhkait viennouzemat, veziojat matkatah mägilöin keskes. 11 Net juotetah kaikkii peldoelättilöi, meččyoslugi juou sie kylläl. 12 Niilöin rannoil eletäh taivahan linnut, hyö pajatetah puuloin oksil. 13 Sinä juotat mäit korgevuksien viel, Sinun ruadoloin andimil täyttyy mua. 14 Sinä kazvatat heinän karjale da muan kazvokset ristikanzale, ku ristikanzu suas einehen muas, 15 suas viinan ku veseldyö, voidiet rožien čomenduksekse da leivän, kudai andau vägie rungale. 16 Kylläl vägie suahah Ižändän puut, Livanan kedrat, kuduat Häi istutti. 17 Niilöin oksile linnut luajitah pezii, kuuzet ollah aistoile pezittäväkse, 18 korgiet mäit pedroile, kallivokolot jänölöile peittosijakse. 19 Sinä luajiit kuun ozuttamah aigua, päiväine tiedäy oman laskuaijan. 20 Sinä työnnät pimien, i tulou yö, sil aigua liikutah kai meččyelätit. 21 Leijonat äristäh sualehen periä, pakitah Jumalal syvvä. 22 Nouzou päiväine, i hyö peitytäh, viertäh omih pezih huogavumah. 23 A ristikanzu lähtöy omale ruavole, ruadau ildah suate. 24 Lugemattomat ollah Sinun ruavot, Ižändy. Kui mieleväh Sinä kai luajiit! Mua on täyzi Sinun luajittuu. 25 Mugai meri, suuri da avvonaine, sie elätit, kudamii ei sua lugie, pienet dai suuret elätit. 26 Sie matkatah laivat, sie on leviafan, kuduan Sinä luajiit kižuamah sie. 27 Net kaikin vuotetah, ku Sinä andazit heile heijän syömizen omal aijal. 28 Sinä annat, i jogahine suau oman vuitin, avuat Oman käin, i kaikin roijah kylläl syötetyt. 29 Gu kiännyt iäre heis, hyö pöllästytäh, gu otat heil hengen, hyö kuoltah da muututah muan pölykse. 30 Gu Sinä työnnät Oman hengen, roihes uuttu elaigua, nenga Sinä uvvistat muan. 31 Olgah Ižändän kunnivo ilmanigäine! Anna Häi pidäy hyviä mieldy kaikis Omis ruadolois. 32 Häi kačahtah muah, i mua särizöy, koskettau mägilöi, i niilöis lähtöy savvu. 33 Ylendän Ižändiä kaiken eländyaijan, pajatan Jumalale ylendyspajuo, kuni elän. 34 Anna roihes mieldy myöte Hänele minun pajo, minä pien hyviä mieldy Ižändäs. 35 Anna hävitäh mual riähkänluadijat, anna roihes agju zakonanrikkojile. Ylendä Ižändiä, minun hengi! Alliluija!*а
*а 35 103:35 Alliluija on jevreinkieline ylendyskirrahtus. Se merkiččöy ‘Ylendäkkiä Ižändiä!’
с русским текстом