Choose Language
New Testament Books
view with a second Bible
1Sit minä näin taivahal suuren da kummallizen tunnusmerkin: seiččie anhelii, kudamat kannettih seičendü pahuttu. Nämä pahuot ollah jälgimäzet, niilöih lopeh Jumalan viha.
2Minä näin, gu ollushäi st'oklaine meri, tulenke sevoitettu. Sen st'oklumeren rannal seizottih net, kudamat voitettih zvieri, hänen kuva da hänen nimen lugu. Heil käzis ollah Jumalan arfat,3i hüö pajatetah Jumalan käsküläzen Moisein da Vuonan pajuo:
- Suuret da kummallizet ollah Sinun ruavot,
Ižändü Jumal, Kaikenvaldaine!
Oigiet da tovenmugazet ollah Sinun dorogat,
Sinä rahvahien suari!
4Ken ei varuas Sinuu, Ižändü,
ken ei ülendäs Sinun nimie?
Vai Sinä olet pühä.
Kai muailman rahvahat tullah Sinun edeh
da kumardetahes Sinule,
sikse gu Sinun oigiet suvvot avavuttih.
5Jälles tädä minä näin, kui taivahas avavui pühäkodi, Jumalan olendusija,6i lähtiettih pühäkoispäi seiččie anhelii seiččemen pahuonke. Heijän sovat ollah luajitut puhtahas läpettäjäs paltinas, a ründähis ümbäri on kuldaine vüö.7Üksi n'elläs eläväs andoi nämile seiččemele anhelile seiččie kuldastu mal'l'ua, kudamat oldih tävvet Jumalan vihua, Hänen, kudai eläü ainos dai ilmazen ijän.8Jumalan valgei da vägi täütti savvul pühäkoin, i niken ei voinnuh mennä pühäkoin südämeh, kuni ei stuanitannehes seiččemen anhelin seiččie pahuttu.
Глава 15
